Podstawowe cechy płazińców
Płazińce to organizmy o dwubocznej symetrii ciała, które są charakterystycznie grzbietobrzusznie spłaszczone. Należą do trójwarstwowców (mają trzy listki zarodkowe) i są acelomatyczne, czyli nie posiadają wtórnej jamy ciała.
Ciało płazińców wypełniają unikalne komórki parenchymatyczne, które pełnią funkcje transportowe i łączące. U tych zwierząt obserwujemy proces cefalizacji, czyli wyodrębniania głowy. Systematyka dzieli płazińce na trzy główne grupy: wirki (wolno żyjące), przywry (pasożytnicze, np. motylica wątrobowa) oraz tasiemce (np. tasiemiec uzbrojony, nieuzbrojony czy bruzdogłowiec szeroki).
Budowa ciała płazińców różni się w zależności od trybu życia. Wolno żyjące gatunki posiadają nabłonek z rzęskami i gruczołami śluzowymi oraz dobrze wykształcone mięśnie. Z kolei pasożyty mają syncytium (wielojądrową warstwę cytoplazmy) z glikokaliksu, który chroni je przed strawieniem w organizmie żywiciela.
Ciekawostka! Mikrokosmki na powierzchni tasiemca nie tylko chronią go przed układem odpornościowym żywiciela, ale też zwiększają powierzchnię kontaktu z jelitem, maksymalizując wchłanianie składników odżywczych.
Czynności życiowe płazińców są dostosowane do ich stylu życia. Układ pokarmowy wolno żyjących płazińców składa się z otworu gębowego, gardzieli i silnie rozgałęzionego jelita, które zastępuje również układ krwionośny. U tasiemców układ pokarmowy całkowicie zanikł. Wszystkie płazińce posiadają układ wydalniczy typu protonefrydialnego z charakterystycznymi komórkami płomykowymi.
