Charakterystyka i podział tkanki nabłonkowej
Tkankę nabłonkową łatwo rozpoznasz po ścisłym ułożeniu komórek, które są osadzone na błonie podstawnej. Ta błona to warstwa substancji międzykomórkowej, dzięki której komórki nabłonka zachowują swój kształt. Na powierzchni niektórych nabłonków znajdziesz również rzęski - wówczas mówimy o nabłonkach migawkowych lub urzęsionych.
Nabłonki dzielimy na kilka sposobów. Ze względu na liczbę warstw wyróżniamy nabłonki jednowarstwowe i wielowarstwowe. Biorąc pod uwagę kształt komórek, mówimy o nabłonku płaskim, sześciennym i walcowatym. Funkcje nabłonków to głównie ochrona, wydzielanie i transport substancji.
Nabłonek jednowarstwowy płaski ma spłaszczone, wieloboczne komórki z centralnie umieszczonymi jądrami. Świetnie sprawdza się w transporcie substancji i występuje m.in. na powierzchni skóry, w ścianach pęcherzyków płucnych i wyściółce naczyń krwionośnych. Nabłonek jednowarstwowy sześcienny składa się z komórek o kształcie sześcianu, ma liczne mitochondria i pełni funkcje wydzielnicze oraz resorpcyjne. Znajdziesz go w częściach wydzielniczych gruczołów i ścianach kanalików nerkowych.
Ciekawostka: Nabłonek walcowaty ma komórki o kształcie przypominającym wysokie kolumny, co zapewnia dużą powierzchnię do wydzielania i wchłaniania substancji. To dlatego występuje głównie w przewodzie pokarmowym!
Nabłonek jednowarstwowy walcowaty charakteryzują wysokie komórki o walcowatym kształcie z jądrami blisko błony podstawnej. Ten typ nabłonka jest bogaty w organella komórkowe i głównie wyścieła przewód pokarmowy, gdzie pełni funkcje wydzielnicze i resorpcyjne.
