Wiązanie koordynacyjne

Dawca i biorca elektronów

To odmiana wiązania kowalencyjnego spolaryzowanego, w którym wspólna para elektronów pochodzi tylko od jednego atomu.

• Donor: atom, który oddaje swoją wolną parę elektronową.
• Akceptor: atom, który przyjmuje tę parę do swojej powłoki walencyjnej.
• Przykłady: występuje m.in. w cząsteczkach popularnych kwasów, takich jak $H_2SO_4$ oraz $HNO_3$.

💡 Wskazówka: Donor może podzielić się swoimi elektronami dopiero wtedy, gdy sam osiągnie już stabilny oktet.

Jony i wiązanie metaliczne

Powstawanie jonów

Wiązanie koordynacyjne pozwala na tworzenie trwałych jonów wieloatomowych.

• Jon amonowy ($NH_4^+$): powstaje przez przyłączenie protonu $H^+$ do cząsteczki amoniaku $NH_3$.
• Jon hydroniowy ($H_3O^+$): tworzy się po przyłączeniu protonu $H^+$ do wody $H_2O$.

Wiązanie metaliczne

• Rdzenie metalu: dodatnio naładowane jony ułożone w sieć krystaliczną.
• Zdelokalizowane elektrony: tworzą tzw. chmurę elektronową odpowiedzialną za przewodnictwo i połysk.

💡 Wskazówka: To właśnie swobodne elektrony w „morzu elektronowym” sprawiają, że metale świetnie przewodzą prąd i ciepło.