Geografia Polski: Położenie i Struktura Kraju

Położenie i granice Polski

Położenie Polski można określić na kilka sposobów. Matematyczno-geograficznie znajdujemy się na półkuli północno-wschodniej, w strefie klimatu umiarkowanego ciepłego. Fizycznogeograficznie jesteśmy częścią Niziny Środkowoeuropejskiej, w dorzeczu Wisły i Odry oraz w zlewisku Morza Bałtyckiego.

Konsekwencje naszego położenia są liczne i różnorodne. Rozciągłość południkowa powoduje różną wysokość słońca i różny czas trwania dnia, zaś rozciągłość równoleżnikowa wpływa na moment wschodu i zachodu słońca. Położenie na nizinie sprzyja rolnictwu i ułatwia komunikację, a bliskość Morza Bałtyckiego i gór (Sudety, Karpaty) umożliwia rozwój gospodarki morskiej i turystyki.

Polska graniczy z ośmioma państwami: Rosją, Litwą, Białorusią, Ukrainą, Słowacją, Czechami, Niemcami i Szwecją (granica morska). Całkowita długość granic wynosi 3511 km, z czego najdłuższa jest granica z Czechami (796 km), a najkrótsza z Litwą (104 km).

Ciekawostka: Polska leży w dwóch strefach czasowych, choć oficjalnie używamy tylko jednej. To sprawia, że w najdalej wysuniętych na wschód częściach kraju słońce wschodzi i zachodzi znacznie wcześniej niż na zachodzie!

Geologia Polski

Historia geologiczna Polski jest fascynująca i skomplikowana. Nasz kraj leży na styku trzech głównych jednostek tektonicznych: prekambryjskiej platformy wschodnioeuropejskiej (ze skałami magmowymi i metamorficznymi), obszaru fałdowań paleozoicznych (Sudety, Góry Świętokrzyskie) oraz obszaru fałdowań alpejskich (Karpaty).

W erze paleozoicznej (544-252 mln lat temu) na terenie Polski zachodziły liczne transgresje morskie i tworzenie się osadów. To wtedy żyły trylobity - organizmy będące skamieniałościami przewodnimi tej ery. Ważnym wydarzeniem były ruchy górotwórcze (orogeneza), w wyniku których powstały Góry Świętokrzyskie i Sudety. W okresie karbonu rozwinęła się bujna roślinność, z której powstały późniejsze złoża węgla.

Era mezozoiczna (252-66 mln lat temu) przyniosła największe transgresje morskie, czego pozostałością są wapienie i dolomity. Charakterystycznymi skamieniałościami tego okresu są amonity. Rozpoczęła się także orogeneza alpejska, a jednym z jej efektów było powstanie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej.

W erze kenozoicznej (66 mln lat temu - dziś) nastąpiło dokończenie orogenezy alpejskiej, tworząc Karpaty i odmładzając Sudety. Powstały także złoża soli i siarki w zapadlisku przedkarpackim. Niezwykle ważnym wydarzeniem było wkroczenie lądolodu skandynawskiego, który ukształtował dzisiejszą rzeźbę terenu Polski północnej.

Uwaga! Na egzaminach często pojawiają się pytania o wiek poszczególnych formacji geologicznych i procesy, które je utworzyły. Warto zapamiętać, że nasze najstarsze góry (Sudety i Świętokrzyskie) powstały w paleozoiku, a najmłodsze (Karpaty) w kenozoiku!

Surowce mineralne Polski

Polska jest bogata w różne surowce mineralne, które można podzielić ze względu na zastosowanie. Mamy surowce metaliczne (rudy miedzi, żelaza, cynku, ołowiu, złoto, srebro), energetyczne (węgiel kamienny i brunatny, ropa naftowa, gaz ziemny), chemiczne (sól kamienna, sole potasowe, siarka, fosforyty) oraz skalne (piaski, żwiry, gliny, iły, gips, kreda, marmury, granity, dolomity, wapienie).

Największa ilość złóż surowców mineralnych znajduje się w południowej oraz południowo-zachodniej części kraju. Dla polskiej gospodarki szczególne znaczenie mają złoża węgla kamiennego, węgla brunatnego i rud miedzi. Każdy z tych surowców ma szerokie zastosowanie - na przykład z ropy naftowej powstają oleje, smary i benzyna, a z rudy miedzi wytwarzamy rury, blachy i kable.

Ukształtowanie powierzchni Polski jest głównie wynikiem działalności lądolodu skandynawskiego. Przez teren naszego kraju przeszły trzy zlodowacenia: południowopolskie (Sanu), środkowopolskie (Odry) i północnopolskie (Wisły), pozostawiając po sobie charakterystyczne formy terenu.

Do rzeźb polodowcowych należą rynny podlodowcowe (w których powstały jeziora rynnowe), głazy narzutowe (przyniesione z Półwyspu Skandynawskiego), wzgórza moreny czołowej (powstałe przed czołem lądolodu w czasie jego postoju), a także ozy, moreny denne, jeziora morenowe, sandry i pradoliny.

Zapamiętaj! Choć mamy wiele typów surowców, niektóre z nich są nieodnawialne - to znaczy, że kiedyś się skończą. Dlatego coraz większą uwagę przykłada się do poszukiwania alternatywnych źródeł energii, takich jak energia słoneczna czy wiatrowa.

Ukształtowanie powierzchni Polski

Powierzchnia Polski charakteryzuje się kilkoma kluczowymi cechami. Przede wszystkim dominują u nas tereny nizinne, a cała powierzchnia jest nachylona w kierunku północno-zachodnim. Ukształtowanie terenu ma wyraźny pasowy układ, co łatwo zauważyć na mapie fizycznej.

Średnia wysokość Polski wynosi 173 m n.p.m., przy czym niziny stanowią aż 91,3% powierzchni kraju. Najniżej położonym punktem jest depresja na Żuławach Wiślanych (1,8 m p.p.m.), a najwyższym - Rysy w Tatrach (2499 m n.p.m.). Warto wiedzieć, że ukształtowanie terenu Polski jest głównie wynikiem działalności lodowców oraz ruchów górotwórczych.

Idąc od północy, możemy wyróżnić kilka charakterystycznych pasów rzeźby terenu. Pas pobrzeży (Szczecińskie, Koszalińskie, Gdańskie) cechuje się klifami, mierzejami i miejscami depresyjnymi. Pas pojezierzy (Mazurskie, Pomorskie, Wielkopolskie) to krajobraz młodoglacjalny z pagórkami, wzgórzami morenowymi i jeziorami rynnowymi.

Dalej na południe rozciągają się niziny (Śląska, Południowowielkopolska, Mazowiecka, Północnopodlaska) z równinami i szerokimi dolinami rzecznymi. Pas wyżyn (Śląska, Krakowsko-Częstochowska, Kielecka, Lubelska, Roztocze) cechuje się skałkami wapiennymi, wąwozami lessowymi i Górami Świętokrzyskimi. Pomiędzy wyżynami a górami znajduje się pas kotlin (Oświęcimska, Brama Krakowska, Sandomierska). Na samym południu wznoszą się góry - Karpaty i Sudety.

Wskazówka! Pasowy układ rzeźby terenu Polski ułatwia zapamiętanie kolejnych form - wystarczy wyobrazić sobie podróż z północy na południe i "mijać" kolejne pasy: pobrzeża, pojezierza, niziny, wyżyny, kotliny i góry.