Formy rzeźby polodowcowej
Lądolody pozostawiają po sobie dwa główne rodzaje form terenu: glacjalne i fluwioglacjalne. Formy glacjalne powstają bezpośrednio z działalności lodu i obejmują moreny czołowe (wzgórza z mieszaniny osadów), moreny denne (faliste powierzchnie) oraz głazy narzutowe (eratyki) - duże skały przeniesione na znaczne odległości.
Formy fluwioglacjalne tworzą się dzięki wodom pochodzącym z topniejącego lądolodu. Wśród nich wyróżniamy rynny polodowcowe (długie zagłębienia o stromych zboczach), pradoliny (szerokie doliny równoległe do czoła lądolodu) oraz sandry (stożki napływowe z piasków i żwirów).
Inne charakterystyczne formy fluwioglacjalne to kemy (piaszczyste pagórki), ozy (wąskie, kręte wały) i drumliny (niewielkie wzgórza z różnorodnych materiałów). Wszystkie te elementy tworzą razem niezwykle zróżnicowany krajobraz polodowcowy, który możemy obserwować w wielu miejscach Polski.
Warto zapamiętać: Formy polodowcowe są najlepiej zachowane na obszarach młodoglacjalnych, takich jak Pojezierze Mazurskie czy Pomorskie, gdzie ostatni lądolód ustąpił stosunkowo niedawno (ok. 12 tys. lat temu).