Ukształtowanie powierzchni Polski i zlodowacenia
Polska to kraj głównie nizinny - aż 91,3% powierzchni znajduje się poniżej 300 m n.p.m. Najwyższy punkt to Rysy (2499 m n.p.m.), a najniższy to wieś Marzęcino (2,2 m p.p.m.). Nasza rzeźba terenu układa się pasowo, z nachyleniem w kierunku północno-zachodnim.
Na ukształtowanie powierzchni Polski wpłynęło wiele czynników, takich jak budowa geologiczna, ruchy górotwórcze, ale przede wszystkim działalność lądolodu. Inne czynniki to wody płynące, wiatr oraz działalność człowieka, który tworzy hałdy, wyrobiska i niecki.
Szczególnie istotne były zlodowacenia w czwartorzędzie, gdy ochłodzenie klimatu doprowadziło do gromadzenia się mas śniegu, które zmieniały się w lód i tworzyły lądolód. Okresy ochłodzenia (glacjały) przeplatały się z okresami ocieplenia (interglacjały). Najważniejsze zlodowacenia to: południowopolskie, środkowopolskie i północnopolskie.
Warto wiedzieć! Północna część Polski była objęta największą ilością zlodowaceń, dlatego tam znajdują się najbardziej widoczne formy polodowcowe - ta rzeźba nazywana jest młodoglacjalną i charakteryzuje się dużą liczbą jezior. Południowa część kraju, niepokryta lądolodem, podlegała denudacji (wyrównywaniu terenu).