Geneza I Wojny Światowej
Narastające napięcia między mocarstwami europejskimi miały wiele źródeł. Głównym z nich był nasilający się nacjonalizm, który stawiał interes narodowy ponad dobrem jednostki. Cesarz Niemiec Wilhelm II nawoływał do prowadzenia Weltpolitik (polityki światowej), która miała uczynić z Niemiec światowe mocarstwo poprzez rozbudowę gospodarki, potencjału militarnego i zdobywanie nowych kolonii.
W efekcie powstały dwa przeciwstawne bloki militarne: Trójprzymierze (1882) skupiające Niemcy, Austro-Węgry i Włochy oraz Trójporozumienie (Ententa/Alianci) z 1907 roku, w którego skład wchodziły Francja, Rosja i Wielka Brytania. Francja chciała rewanżu za klęskę z 1871 roku, a wszystkie państwa uczestniczyły w wyścigu zbrojeń.
Szczególnie niebezpieczny był tzw. kocioł bałkański, czyli napięta sytuacja na Półwyspie Bałkańskim. Po aneksji Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgry w 1908 r., Rosja i Serbia były rozwścieczone. Kolejne konflikty w regionie tylko podsycały napięcie.
💡 Zamach w Sarajewie 28 czerwca 1914 r. na austriackiego arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, przeprowadzony przez serbską organizację "Czarna Ręka", stał się bezpośrednim pretekstem do wybuchu wojny.
Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii 28 lipca 1914 r. Kiedy Rosja poparła Serbię, uruchomiony został system sojuszy. Niemcy planowały szybkie zwycięstwo na zachodzie według planu Schliffena, który zakładał pokonanie Francji w ciągu 6 tygodni poprzez manewr okrążający przez terytoria neutralnych państw.
