Historia - periodyzacja, źródła
Historia to nauka badająca przeszłość ludzkich społeczeństw od momentu pojawienia się pisma (około 3500 lat p.n.e. w Mezopotamii). Samo słowo "historia" pochodzi z języka greckiego i oznacza badanie lub wiedzę. Okres przed wynalezieniem pisma nazywamy prehistorią.
Podział dziejów na epoki nazywamy periodyzacją. Każda epoka ma swój początek i koniec wyznaczony przez cezury - przełomowe wydarzenia w dziejach ludzkości. Podstawową cezurą dla chrześcijan są narodziny Jezusa, od których liczymy lata naszej ery.
Starożytność to pierwsza epoka historyczna, która trwała około 4 tysięcy lat - od wynalezienia pisma do upadku Cesarstwa Rzymskiego na Zachodzie w 476 r. n.e. Obejmuje dzieje starożytnego Wschodu (Mezopotamii, Egiptu, Izraela, Indii, Chin) oraz antyku (cywilizacji Greków i Rzymian), który silnie wpłynął na rozwój Europy.
💡 Warto wiedzieć! Za koniec starożytności najczęściej przyjmuje się rok 476, kiedy zdetronizowano ostatniego cesarza rzymskiego - Romulusa Augustulusa. Były też inne propozycje cezur: bitwa pod Adrianopolem (378 r.) czy śmierć cesarza Teodozjusza Wielkiego (395 r.).
Kultura to całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości. Dzieli się na kulturę materialną (narzędzia, broń, ubiór, przedmioty codzienne) oraz duchową (dzieła literackie, naukowe, sztuka). Stanowi ona istotny element badań historycznych, pozwalający lepiej zrozumieć życie ludzi w przeszłości.
