Przyczyny rozbiorów i I rozbiór Polski
Wszystko zaczęło się od tzw. sprawy dysydentów. Caryca Katarzyna II wykorzystała kwestię innowierców w Polsce jako pretekst do ingerencji w nasze sprawy wewnętrzne. Gdy sejm odrzucił żądania Rosji, w 1767 roku wojska rosyjskie wkroczyły do Polski.
Pod ochroną wojsk rosyjskich zawiązano konfederacje dysydenckie w Toruniu i Słucku, a później konfederację katolicką w Radomiu. W latach 1767-1768 podczas sejmu repninowskiego ustanowiono tzw. prawa kardynalne - nienaruszalne zasady, które gwarantowały m.in. wolną elekcję, liberum veto i prawo wypowiadania posłuszeństwa królowi.
W odpowiedzi na ingerencję Rosji w 1768 roku zawiązano konfederację barską, która pod hasłem obrony wiary i wolności walczyła z Rosjanami i królem do 1772 roku. Konfederaci powołali generalność, która ogłosiła detronizację króla i próbowała go porwać.
💡 Warto zapamiętać! Pierwszy rozbiór Polski został przypieczętowany traktatami rozbiorowymi podpisanymi 5 sierpnia 1772 roku w Petersburgu. Katarzyna II zaprosiła do podziału Polski również Prusy i Austrię.
