Przyczyny i przebieg Wiosny Ludów
Wiosna Ludów wybuchła w 1848 roku z powodu narastającego niezadowolenia społecznego. Głównymi przyczynami były klęski głodu, złe warunki pracy oraz dążenia niepodległościowe wielu narodów. Szczególnie ważne były aspiracje zjednoczeniowe Włochów i Niemców.
We Francji rewolucja zaczęła się w lutym 1848 roku, doprowadzając do abdykacji Ludwika I Filipa i ustanowienia republiki. Po stłumieniu zamieszek robotniczych prezydentem został Ludwik Napoleon Bonaparte, który później dokonał zamachu stanu i jako Napoleon III ogłosił się cesarzem.
Włosi próbowali wykorzystać Wiosnę Ludów do zjednoczenia kraju i wypędzenia Habsburgów. Powstanie pod wodzą Karola Alberta przeciwko Austriakom zakończyło się jednak niepowodzeniem. Podobnie w Niemczech, mimo zwołania parlamentu frankfurckiego i uchwalenia konstytucji, król pruski Fryderyk Wilhelm IV odrzucił propozycję korony cesarskiej, a wojska pruskie stłumiły ruchy wolnościowe.
Warto zapamiętać: Wiosna Ludów, choć często kończyła się niepowodzeniem bezpośrednich celów rewolucjonistów, zapoczątkowała proces, który ostatecznie doprowadził do zjednoczenia Włoch i Niemiec w późniejszych dekadach.



