Zjednoczenie Włoch

Półwysep Apeniński był podzielony na wiele małych państw, z których najważniejsze to Królestwo Sardynii (Piemont) na północy i Królestwo Obojga Sycylii na południu. Idea zjednoczenia narodowego była szczególnie popularna w Piemoncie rządzonym przez Wiktora Emanuela II.

Proces jednoczenia rozpoczął się w 1859 roku, gdy Piemont w sojuszu z Francją pokonał Austrię w bitwach pod Magentą i Solferino. W zamian za francuskie wsparcie, Piemont oddał Francji Sabaudię i Niceę, ale zyskał Lombardię. W 1860 roku wybuchły powstania w środkowych Włoszech, a ich mieszkańcy zdecydowali o przyłączeniu do Piemontu.

Ciekawostka: Giuseppe Garibaldi wsparł powstańców w Królestwie Obojga Sycylii z grupą ponad tysiąca osób zwaną "wyprawą tysiąca czerwonych koszul". Dzięki tym działaniom Neapol i Sycylia dołączyły do zjednoczonego państwa.

W 1861 roku Wiktor Emanuel II został królem zjednoczonego Królestwa Włoch, ale poza jego granicami pozostawały Wenecja (należąca do Austrii) i Państwo Kościelne z Rzymem. Włosi wykorzystali konflikty międzynarodowe - w 1866 roku zdobyli Wenecję po wojnie prusko-austriackiej, a w 1870 roku, gdy Francja zaangażowała się w wojnę z Prusami, zajęli Państwo Kościelne. W 1871 roku Rzym stał się stolicą zjednoczonego Królestwa Włoch.

Zjednoczenie Niemiec

Od kongresu wiedeńskiego Prusy i Austria rywalizowały o przewodnictwo wśród państw niemieckich. Chociaż Austria stała na czele Związku Niemieckiego, to Prusy zaczęły umacniać swoją pozycję. W 1834 roku pod przywództwem Prus powstał Niemiecki Związek Celny, który zlikwidował bariery handlowe między 18 niemieckimi państwami.

Prawdziwe zjednoczenie rozpoczęło się, gdy w 1861 roku tron w Prusach objął Wilhelm I, który mianował Ottona von Bismarcka kanclerzem. Bismarck wierzył, że zjednoczenie powinno nastąpić "krwią i żelazem", czyli poprzez działania wojenne.

Zapamiętaj: Bismarck przeprowadził trzy kluczowe wojny, które doprowadziły do zjednoczenia: z Danią (1864), z Austrią (1866) i z Francją (1870-1871).

Po wygranej z Austrią w bitwie pod Sadową w 1866 roku, Związek Niemiecki został zlikwidowany, a w jego miejsce powstał Związek Północnoniemiecki. Ostatnim etapem była sprytnie sprowokowana przez Bismarcka wojna z Francją, zakończona pruskim zwycięstwem pod Sedanem. W jej wyniku Prusy uzyskały Alzację i Lotaryngię.

Proces jednoczenia zakończył się w 1871 roku, gdy w Wersalu ogłoszono powstanie Cesarstwa Niemieckiego (II Rzeszy). Wilhelm I został cesarzem, a Otto von Bismarck kanclerzem zjednoczonego państwa.