Podstawowe czasy przyszłe
Future Simple (will) używamy, gdy podejmujemy spontaniczne decyzje lub przewidujemy przyszłe wydarzenia. Struktura jest prosta: "I will travel to London" (pojadę do Londynu) lub "Will you be there?" (Czy tam będziesz?). Ten czas świetnie sprawdza się też przy składaniu obietnic i ostrzeżeń.
Future Continuous opisuje czynności, które będą trwały w określonym momencie w przyszłości. Tworzysz go według schematu: podmiot + will be + czasownik z końcówką -ing. Przykładowo: "I will be studying when you call" (Będę się uczył, kiedy zadzwonisz).
Konstrukcja be going to służy do mówienia o planach i zamiarach. Używasz jej, gdy już coś zaplanowałeś lub przewidujesz na podstawie obecnych okoliczności. Budowa: podmiot + am/is/are + going to + bezokolicznik. Na przykład: "She is going to visit her grandparents" (Ona zamierza odwiedzić dziadków).
💡 Pamiętaj! Present Continuous też może wyrażać przyszłość! Używaj go dla szczegółowo zaplanowanych czynności w niedalekiej przyszłości - "I'm meeting Tom at 5 p.m." (Spotykam się z Tomem o 17:00).
