Główni bohaterowie "Antygony"

Antygona to prawdziwa tragiczka, która staje przed niemożliwym wyborem. Jest siostrą Ismeny i córką słynnego Edypa, a nad jej rodziną ciąży klątwa Labdakidów. Gdy jej brat Polinik ginie w bratobójczej walce, król Kreon zabrania go pochować. Antygona wie jednak, że prawa boskie są ważniejsze od królewskich rozkazów i decyduje się pochować brata mimo groźby śmierci.

Kreon reprezentuje władzę, która myśli tylko o sobie. Ten król Teb przejmuje tron po śmierci braci i uważa, że może robić co chce. Problem w tym, że jego decyzje idą wbrew woli bogów i ludu. Nawet gdy wszyscy próbują go ostrzec - syn Hajmon, wróżbita Terezjasz czy chór starców - on upiera się przy swoim.

Pozostałe postacie to Ismena (siostra Antygony, która boi się sprzeciwić królowi), Hajmon (syn Kreona i narzeczony Antygony) oraz Eurydyka (żona Kreona). Wszyscy oni płacą cenę za upór króla.

Pamiętaj: Antygona to postać tragiczna - niezależnie od tego, co wybierze, czeka ją nieszczęście.

Fabuła tragedii - część pierwsza

Historia zaczyna się od rozmowy dwóch sióstr po bratobójczej walce Eteokla i Polinika o tron Teb. Nowy władca Kreon wydaje okrutny rozkaz - Eteokl zostanie pochowany z honorami, ale ciało Polinika ma zostać na pastwę psów i ptaków jako kara za zdradę.

Antygona nie może się z tym pogodzić i postanawia samodzielnie pochować brata, mimo że Ismena odmawia pomocy ze strachu. Prawa boskie nakazują godny pochówek każdemu człowiekowi, a Antygona woli odpowiadać przed Kreonem za życia niż przed bogami po śmierci.

Gdy straże przyłapują Antygonę na gorącym uczynku, dziewczyna bez wahania przyznaje się do winy. Kreon wpada w furię i skazuje ją na zamurowanie żywcem w grocie. Ismena próbuje wziąć na siebie część winy, ale ostatecznie zostaje ocalona dzięki interwencji chóru starców.

Hajmon rozpaczliwie próbuje przemówić ojcu do rozsądku, tłumacząc że cały lud sprzeciwia się jego decyzji. Niestety, Kreon odbiera to jako zdradę i nie chce słuchać nawet własnego syna.

Fabuła tragedii - tragiczny finał

Ostatnią próbą zatrzymania tragedii są przepowiednie wróżbity Terezjasza. Ostrzega on Kreona przed gniewem bogów i przepowiada śmierć najbliższych. Dopiero te groźne wizje zmuszają króla do zmiany zdania, ale jest już za późno.

Gdy Kreon dociera do groty, zastaje makabryczną scenę. Antygona powiesiła się na muślinowej apaszce, a u jej stóp leży Hajmon, który przebił się mieczem z rozpaczy po stracie ukochanej. To jednak nie koniec tragedii - Eurydyka, dowiedziawszy się o śmierci syna, również popełnia samobójstwo, przeklinając męża i nazywając go dzieciobójcą.

Kreon zostaje sam, zrozumiawszy wreszcie swój błąd. Jego ślepy pęd do władzy doprowadził do śmierci wszystkich najbliższych. Tragedia kończy się morałem, że głupota i pycha prowadzą nieuchronnie do upadku.

Główne motywy utworu to przeznaczenie (klątwa rodu Labdakidów), miłość rodzinna, samobójstwo jako ucieczka od cierpienia oraz konflikt między prawem ludzkim a boskim.

Kluczowe przesłanie: Nawet najwyższa władza nie może iść wbrew prawom boskim i naturze ludzkiej.