Sonet "Burza" Adama Mickiewicza
"Burza" ma klasyczną budowę sonetu - składa się z czterech strof czterowersowych, które mają charakter narracyjno-opisowy, oraz trzech strof trzywersowych o charakterze refleksyjno-filozoficznym. Ta konstrukcja pozwala poecie najpierw zobrazować dramatyczną scenę, a następnie podzielić się głębszymi przemyśleniami.
W utworze żegluga przedstawiona jest w sposób dynamiczny i przerażający, prawdopodobnie zakończona katastrofą. Stanowi to wyraźny kontrast z ciszą i spokojem "Stepów akermańskich" z wcześniejszego sonetu cyklu. Mickiewicz mistrzowsko ukazuje niepojęte możliwości przyrody i jej niszczycielską siłę.
Podmiot liryczny, którym jest sam autor, opisuje dramatyczną sytuację załogi statku w środku sztormu. Ludzie żegnają się z bliskimi i modlą się w obliczu zagrożenia. Wśród nich znajduje się podróżny siedzący samotnie w milczeniu, który wykazuje cechy bohatera romantycznego.
Warto zapamiętać! Sonet "Burza" prowadzi do ważnej refleksji - w sytuacjach ekstremalnych człowiek potrzebuje duchowego oparcia, czy to w drugim człowieku, czy w wierze. To typowy dla romantyzmu motyw człowieka wobec potęgi natury.