Przemiana i odkupienie win
Po zabójstwie Stolnika Jacek uciekł z kraju, zostawiając syna pod opieką brata. Na Litwie wszyscy myśleli, że nie żyje, ale w rzeczywistości przechodził głęboką przemianę wewnętrzną. Najpierw wstąpił do armii Napoleona, walcząc w bitwach pod Hohenlinden, Samosierrą i Jeną.
Po śmierci Ewy Horeszko i jej męża, Jacek zaopiekował się ich córką Zosią, finansując jej wychowanie i oddając pod opiekę Telimeny. Wrócił na Litwę jako ksiądz Robak – bernardyn i patriota. Jego nowa tożsamość pozwoliła mu działać na rzecz ojczyzny – dostarczał wieści zza Niemna, rekrutował ochotników do armii Napoleona i przygotowywał powstanie.
Jako ksiądz Robak wykazywał się ogromną odwagą – uratował Tadeusza podczas polowania, zestrzelując niedźwiedzia, a podczas najazdu Moskali dostarczył broń powstańcom. Dążył również do pojednania rodów Horeszków i Sopliców poprzez małżeństwo Tadeusza z Zosią.
Jacek ujawnił swoją prawdziwą tożsamość dopiero na łożu śmierci, gdy zginął chroniąc Hrabiego przed Moskalem. Przed śmiercią otrzymał przebaczenie od Gerwazego i dowiedział się, że umierający Stolnik również mu wybaczył. Po śmierci jego reputacja została oczyszczona, a on sam otrzymał pośmiertnie Order Legii Honorowej za zasługi wojenne i patriotyczne.
Postać Jacka Soplicy pokazuje, że nawet po największym upadku możliwe jest odkupienie win i wewnętrzna przemiana. Jego życie to podróż od dumnego szlachcica, przez mordercę i zdrajcę, aż do patrioty i bohatera narodowego.