Kim był Jacek Soplica?

Jacek Soplica pochodził ze średniozamożnej szlachty, był synem podczaszego ziemskiego, ojcem Tadeusza i starszym bratem Sędziego. W młodości był przystojnym, sprawnym fizycznie mężczyzną z charakterystycznymi długimi wąsami (zwany "Wąsalem"), świetnie jeździł konno i celnie strzelał.

Jako młodzieniec był dumny, pełen życia i ambicji, ale także gwałtowny. Miał niezwykłą umiejętność jednania sobie ludzi i spore wpływy polityczne (dysponował 300 głosami na sejmikach). Zaprzyjaźnił się ze Stolnikiem Horeszką, który wykorzystywał go dla własnych korzyści. Zakochał się w córce Stolnika - Ewie, jednak gdy poprosił o jej rękę, otrzymał "czarną polewkę" (odmowę).

Warto wiedzieć! "Czarna polewka" była tradycyjnym symbolicznym sposobem odmowy ręki córki - podawano ją kawalerowi jako znak, że nie zostanie przyjęty do rodziny.

Po odrzuceniu, zrozpaczony Jacek ożenił się z pierwszą napotkaną kobietą (matką Tadeusza), której nie kochał. Popadł w pijaństwo, co doprowadziło do śmierci jego żony. Punkt zwrotny w jego życiu nastąpił, gdy podczas ataku Moskali na zamek Horeszków, w akcie zemsty zastrzelił Stolnika. Po tej zbrodni dręczyły go wyrzuty sumienia, a ludzie uznali go za zdrajcę i sojusznika Rosjan.

Przemiana i odkupienie win

Po zabójstwie Stolnika Jacek uciekł z kraju, zostawiając syna pod opieką brata. Na Litwie wszyscy myśleli, że nie żyje, ale w rzeczywistości przechodził głęboką przemianę wewnętrzną. Najpierw wstąpił do armii Napoleona, walcząc w bitwach pod Hohenlinden, Samosierrą i Jeną.

Po śmierci Ewy Horeszko i jej męża, Jacek zaopiekował się ich córką Zosią, finansując jej wychowanie i oddając pod opiekę Telimeny. Wrócił na Litwę jako ksiądz Robak – bernardyn i patriota. Jego nowa tożsamość pozwoliła mu działać na rzecz ojczyzny – dostarczał wieści zza Niemna, rekrutował ochotników do armii Napoleona i przygotowywał powstanie.

Jako ksiądz Robak wykazywał się ogromną odwagą – uratował Tadeusza podczas polowania, zestrzelując niedźwiedzia, a podczas najazdu Moskali dostarczył broń powstańcom. Dążył również do pojednania rodów Horeszków i Sopliców poprzez małżeństwo Tadeusza z Zosią.

Jacek ujawnił swoją prawdziwą tożsamość dopiero na łożu śmierci, gdy zginął chroniąc Hrabiego przed Moskalem. Przed śmiercią otrzymał przebaczenie od Gerwazego i dowiedział się, że umierający Stolnik również mu wybaczył. Po śmierci jego reputacja została oczyszczona, a on sam otrzymał pośmiertnie Order Legii Honorowej za zasługi wojenne i patriotyczne.

Postać Jacka Soplicy pokazuje, że nawet po największym upadku możliwe jest odkupienie win i wewnętrzna przemiana. Jego życie to podróż od dumnego szlachcica, przez mordercę i zdrajcę, aż do patrioty i bohatera narodowego.