Główne postaci "Dżumy" i ich postawy

Raymond Rambert to dziennikarz z Paryża, który początkowo postrzega epidemię jako "nie swój problem". Próbuje nielegalnie opuścić miasto, ale ostatecznie zmienia nastawienie i angażuje się w pomoc potrzebującym. Nie zachorował, a po otwarciu bram miasta przyjeżdża do niego ukochana kobieta.

Jean Tarrou, syn prokuratora, uciekł z domu nie mogąc pogodzić się z tym, że jego ojciec wydawał wyroki śmierci. Poświęca się walce z chorobą, organizując oddziały sanitarne. Staje się jedną z ostatnich ofiar dżumy, umierając ze świadomością, że odpokutował za winy ojca.

Joseph Grand to urzędnik merostwa oddany pracy, którego opuściła żona. Mimo prób pisania książki, nie może wyjść poza pierwsze zdanie. Prowadzi statystyki epidemii, a gdy zachorował, udało mu się wyzdrowieć, co zmieniło jego podejście do życia – przestał być perfekcjonistą.

Ojciec Panelou, jezuita, początkowo traktuje dżumę jako karę za grzechy, ale zmienia zdanie po śmierci małego Filipa. W drugim kazaniu nie potępia już mieszkańców i angażuje się w pomoc. Zachorował i zmarł, odmawiając pomocy lekarza.

Warto zapamiętać! Postawy bohaterów pokazują główne przesłanie powieści: godność człowieka polega na podjęciu walki ze złem, nawet jeśli nie przyniesie ona osobistego ocalenia. Tylko ci, którzy się nie angażują (jak Cottard), ponoszą moralną klęskę.

Cottard, drobny przestępca, próbował popełnić samobójstwo w obawie przed aresztowaniem. Jest zachwycony dżumą, gdyż czerpie korzyści z przemytu. Po otwarciu miasta doznaje załamania i strzela do ludzi, za co zostaje aresztowany.

Bernard Rieux, syn robotnika, został lekarzem z powodu wyzwania, jakie stanowiła dla niego walka ze śmiercią. Jako ateista, całkowicie poświęca się leczeniu chorych. Pierwszy rozpoznaje epidemię. Przeżywa, ale jego żona umiera w sanatorium. Ma świadomość, że "bakcyl dżumy nigdy nie umiera" i sytuacja może się powtórzyć.