Droga do Rosji - opis dzikiej krainy
Podróż do Rosji przypomina lot nad pustkowiem - narrator porównuje swoje oczy do sokołów nad oceanem, które nie mogą znaleźć miejsca odpoczynku. Ziemia jest tak pusta i niezamieszkana, jakby została stworzona dopiero wczoraj.
Opis wywołuje uczucie smutku i melancholii. Przez cały fragment przewijają się motywy pustki i osamotnienia - „kibitka leci jak wiatr w pustynie", ziemia jest „pusta" i „niezaludniona".
Białe pola śniegu i szalejący wiatr tworzą obraz krainy nieprzyjaznej człowiekowi. To nie przypadek - Mickiewicz od razu pokazuje, że Rosja to miejsce wrogie i zimne.
Zapamiętaj: Epitety „pusty", „niezaludniony", „biały" powtarzają się, by podkreślić monotonię i bezludność rosyjskiego krajobrazu.
