Fundamenty filozoficzne Młodej Polski

Filozofia Młodej Polski dokonała znaczącego zwrotu od racjonalnego poznania świata ku "dziedzinie ducha", podobnie jak w romantyzmie. Wiara w rozum i postęp została zastąpiona przez pesymizm, co całkowicie zmieniło sposób postrzegania rzeczywistości przez twórców epoki.

Jednym z prekursorów modernizmu był duński filozof Søren Kierkegaard. Głosił on, że człowiek musi samodzielnie kształtować własny los, a towarzyszy mu w tym nieodłącznie lęk i mądrość. Według niego najwyższym stadium rozwoju osobowości jest postawa religijna, a relacja z Bogiem stanowi motywację do samodoskonalenia.

Drugim ważnym myślicielem był Niemiec Arthur Schopenhauer, twórca filozoficznego pesymizmu. Jego poglądy stanowiły fundament dla wielu młodopolskich twórców, którzy w swojej twórczości wyrażali zwątpienie w sens ludzkiej egzystencji.

💡 Warto zapamiętać, że przejście od pozytywizmu do Młodej Polski to nie tylko zmiana w literaturze, ale prawdziwa rewolucja w myśleniu o człowieku i jego miejscu w świecie!

Pesymizm Schopenhauera i jego wpływ

Według Schopenhauera świat nie jest w stanie zaspokoić ludzkich pragnień, tęsknot i potrzeb - człowiek pozostaje ciągle nienasyconym bytem. Ta niemożność zaspokojenia sprawia, że świat jawi się jako nicość, a najważniejszym uczuciem ludzkiej egzystencji staje się poczucie braku i cierpienie.

Filozof twierdził, że "groza życia jest silniejsza od grozy śmierci". Jedyną ulgą od nieustannego cierpienia może być tworzenie sztuki lub jej kontemplacja, a także litość i miłosierdzie. Idealnym stanem dla człowieka miała być nirwana - pojęcie zaczerpnięte z religii Wschodu, interpretowane przez Schopenhauera jako letarg doskonały i szczęśliwa bierność.

Ogromny wpływ na światopogląd epoki wywarł również Friedrich Nietzsche. Uznał on, że "najwyższe wartości utraciły ważność" i stworzył koncepcję nihilizmu. Według niej dotychczasowe zasady porządkujące świat, zwłaszcza normy religijne, straciły swoją wartość, co podsumował słynnym stwierdzeniem "Bóg umarł".

💡 Cierpienie w filozofii Schopenhauera nie jest przypadkowym doświadczeniem - to fundamentalny element ludzkiej egzystencji, od którego nie da się uciec!

Nietzsche i Bergson - nowe spojrzenie na rzeczywistość

Nietzsche wprowadził do filozofii relatywizm poznawczy - przekonanie o niemożności dotarcia do prawd obiektywnych i absolutnych. Głosił także hedonizm, który według niego mógł być udziałem tylko człowieka silnego wewnętrznie i duchowo.

Kluczową koncepcją Nietzschego była idea nadczłowieka - jednostki, która potrafi przezwyciężyć własne ograniczenia i stworzyć nowy system wartości. Niestety, ta koncepcja została później wypaczona i wykorzystana przez niemieckich nazistów. Filozof cenił aktywność i zaangażowanie ponad bierność i zgodę na zastaną rzeczywistość.

Henri Bergson dokonał radykalnej krytyki rozumu, uznając, że analityczne podejście zniekształca dynamiczną naturę życia. Podważył wartość nauki, proponując w zamian intuicjonizm - koncepcję zakładającą, że tylko pozarozumowe poznanie intuicyjne pozwala na bezpośredni wgląd w rzeczywistość.

💡 Nietzscheański nadczłowiek to nie ten, który panuje nad innymi, ale ten, który potrafi przezwyciężyć własne słabości i tworzyć nowe wartości w świecie, który stracił dawne drogowskazy moralne!

Dekadentyzm - światopogląd epoki schyłku

Najważniejszym światopoglądem epoki był dekadentyzm $z fr. décadence - 'chylenie się ku upadkowi'$. Jego podstawą filozoficzną był pesymizm Schopenhauera. Dekadenci przeżywali głęboki kryzys wartości i głosili kres cywilizacji, która ich zdaniem doszła do kresu możliwości rozwoju.

Człowieka epoki schyłkowej uważali za istotę słabą, niezdolną do życia, dotkniętą specyficznym stanem duchowym określanym jako spleen - apatia, smutek, znużenie. Ucieczki od monotonii szukali w egzotyzmie i używkach, a najwyższą wartość przypisywali sztuce, która stała się dla nich swego rodzaju bóstwem.

Dekadentyzm to pierwszy w polskiej literaturze przykład radykalnego odrzucenia obowiązków społecznych i etycznych artysty. Sztuka nie miała pouczać ani zajmować się sprawami przyziemnymi, lecz stawała się celem samym w sobie.

Dekadent przyjmował zazwyczaj jedną z dwóch postaw: cygana - członka bohemy artystycznej, wyróżniającego się swobodnym strojem i obyczajami (jak w krakowskiej cyganerii skupionej wokół Stanisława Przybyszewskiego), lub dandysa - eleganta o wyrafinowanym guście.

💡 Dekadenci nie tylko opisywali schyłek cywilizacji - oni świadomie wybierali życie w poczuciu końca epoki, czyniąc z tego wyboru swoistą filozofię życiową i estetykę!