Narracja i konstrukcja powieści
"Lalka" to powieść polifoniczna - wykorzystująca różne rodzaje narracji, które pozwalają poznać bohaterów z wielu perspektyw. Narrator trzecioosobowy przedstawia fakty obiektywnie, a "Pamiętnik starego subiekta" wprowadza narrację pierwszoosobową Rzeckiego, pełną retrospekcji i subiektywnych komentarzy.
Istotnym chwytem jest mowa pozornie zależna, która pozwala zajrzeć w myśli bohaterów, szczególnie Wokulskiego i Izabeli. Dzięki takiemu zabiegowi możemy dokładnie poznać motywacje i uczucia postaci, co sprawia, że są one niezwykle autentyczne.
Izabela Łęcka to postać reprezentująca upadającą arystokrację. Ta piękna dwudziestopięciolatka skrywa pod maską doskonałych manier i wykształcenia moralne zepsucie. Jej życie wypełniają spotkania towarzyskie, bale i kwesty dobroczynne, które traktuje jedynie jako okazje do bycia w centrum zainteresowania.
Warto zapamiętać! Prus celowo umieszcza Wokulskiego ostatecznie we Francji - kraju wolności i nauki, pokazując kontrast między Polską tłamszącą indywidualizm a miejscem, gdzie naukowcy jak Geist mogą swobodnie rozwijać swoje talenty.