Liryka tatrzańska Tetmajera
"Melodia mgieł nocnych" to impresjonistyczny wiersz, w którym podmiot identyfikuje się z mgłami tańczącymi nad stawem. Utwór ma charakter literackiej zabawy, oddającej ulotność chwili w górskim krajobrazie. Jest stychiczny, bez podziału na strofy, co odzwierciedla naturalność zjawisk.
"Krzak dzikiej róży" składa się z czterech sonetów opisujących tatrzańskie pejzaże w różnych porach dnia. Główne bohaterki to dzika róża (symbol człowieka zmagającego się z trudnościami) i limba (symbol przemijania i śmierci). Kontrast między nimi podkreśla wagę siły i wytrwałości.
Oba utwory reprezentują impresjonizm w literaturze - próbę uchwycenia ulotnych wrażeń i momentów. Tetmajer używa bogatej stylistyki z personifikacjami, epitetami i porównaniami, pozwalając czytelnikowi na różnorodne doznania zmysłowe.
Technika: Zwróć uwagę na sonety w "Krzaku dzikiej róży" - klasyczny gatunek służy tu do ukazania piękna przyrody i filozoficznych refleksji.