"Polały się łzy me czyste..." - rozrachunek z przeszłością
Ten krótki, lecz niezwykle przejmujący wiersz to osobisty rachunek sumienia dojrzałego poety. Podmiot liryczny dokonuje tu oceny trzech etapów swojego życia, przy czym każdy z nich charakteryzuje za pomocą kilku celnych określeń.
Rozpoczyna od dzieciństwa, które wspomina jako "sielskie, anielskie" - czas niewinności i spokoju. Następnie przechodzi do młodości określonej jako "górna i durna" - pełnej ideałów i marzeń, które zderzają się z brutalną rzeczywistością. Wreszcie opisuje wiek męski jako "wiek klęski" - czas rozczarowań, gdy okazuje się, że ideały młodości nie przystają do realnego życia.
Wiersz ma charakter wybitnie osobisty, podmiot liryczny nie ukrywa swojego rozczarowania dorosłością. Łzy, które się "polały", symbolizują bolesną świadomość niespełnionych marzeń i obowiązków dojrzałości, które nie przyniosły oczekiwanej satysfakcji.
💡 Zwróć uwagę, jak Mickiewicz w zaledwie kilku wersach potrafi zawrzeć całe swoje życie, dokonując jego syntetycznej oceny. To doskonały przykład kondensacji treści, charakterystycznej dla liryki lozańskiej.