Artysta w epoce Młodej Polski
Artysta w modernizmie zajmował wyjątkową pozycję społeczną - był samotnikiem, ale świetnie czuł się w cyganerii artystycznej. W przeciwieństwie do romantycznych wieszczów, nie musiał być duchowym przywódcą narodu. Był kapłanem sztuki, który odkrywał przed ludźmi jej tajniki, często pozostając nierozumiany.
Młodopolscy artyści manifestowali swoją wolność przez ekscentryczny strój, lekceważenie zasad moralnych i częste nadużywanie alkoholu czy narkotyków. Wzgardzili filistrem - stereotypowym mieszczaninem skupionym tylko na gromadzeniu majątku i przestrzeganiu sztywnych konwenansów.
Kobieta fatalna to typowy dla epoki ideał kobiety, która pociąga i inspiruje mężczyznę, ale jednocześnie prowadzi go do zguby. Jej wizerunek łączył się z fascynacją erotyką w mistycznym aspekcie. Cytopomania wyrażała się w idealizowaniu chłopów i życia na wsi, gdzie artyści dostrzegali autentyzm i związek z naturą.
Ciekawostka: Artyści wyróżniali się charakterystycznym strojem - długimi czarnymi pelrynami i kapeluszami, co podkreślało ich wyjątkową pozycję społeczną.