Główne założenia epoki Młodej Polski

Młoda Polska to epoka buntu przeciwko mieszczańskiej moralności i obyczajowości. Ludzie żyjący w tym czasie odczuwali głęboki kryzys wartości i zwracali się ku nowym kierunkom filozoficznym.

W pierwszej fazie epoki dominowała postawa dekadencka - charakteryzująca się znużeniem, pesymizmem i poczuciem nadchodzącej katastrofy. Dekadenci uważali życie za nędzne i żałosne, co wywoływało u nich egzystencjalny ból. Z dekadentyzmu wyłoniły się także postawy katastrofizmu (przekonanie o nieuchronnej zagładzie świata) oraz satanizmu (wiara w panowanie zła).

Ważnymi kierunkami filozoficznymi epoki były:

• Nietzscheanizm - odrzucający pesymizm i bierność na rzecz kultu życia, siły i wolności wybitnych jednostek
• Bergsonizm - przeciwstawiający się racjonalizmowi, przyznający nadrzędną rolę intuicji i zakładający istnienie wewnętrznej energii życiowej
• Filozofia Schopenhauera - głosząca bezcelowość życia i zachęcająca do rezygnacji z działania

Warto zapamiętać! Na postawę dekadencką w Młodej Polsce wpłynęły realne zjawiska społeczne: przeludnienie wsi, gwałtowny rozwój techniki i narastające napięcia społeczne prowadzące do rewolucji.

Kierunki artystyczne Młodej Polski

W Młodej Polsce rozwinęło się kilka wyjątkowych nurtów artystycznych, które zrewolucjonizowały sztukę i literaturę. Każdy z nich oferował nowe spojrzenie na rzeczywistość.

Impresjonizm (od francuskiego słowa "wrażenie") to kierunek nastawiony na uchwycenie ulotnych wrażeń i nastrojów. W utworach impresjonistycznych szczególnie ważne były opisy przyrody, oddziaływanie na różne zmysły, a także rola barw, światła i dźwięku. W malarstwie impresjonistycznym zamiast wyraźnych konturów pojawiały się kolorowe plamki tworzące całość obrazu.

Ekspresjonizm powstał w Niemczech i koncentrował się na wyrażaniu wewnętrznych przeżyć i emocji artysty. Twórcy tego nurtu odrzucili realizm, wybierając zamiast niego deformację, groteskę, kontrast i nastrój grozy. Wszystko po to, aby wyrazić najgłębsze uczucia.

Symbolizm i secesja to kolejne ważne nurty epoki. Symboliści używali symboli do wyrażania treści niewyrażalnych wprost, czerpiąc inspirację z filozofii Schopenhauera i Bergsona. Secesja natomiast wprowadzała do sztuki charakterystyczne faliste linie, motywy roślinne i kobiece oraz asymetryczne kształty.

Ciekawostka! Nirwana, o której pisał Schopenhauer, oznaczała stan uwolnienia się od cierpień świata - coś w rodzaju niebytu połączonego z uczuciem szczęśliwości. Ten koncept zaczerpnięto z filozofii wschodu.