Ramy czasowe i nazewnictwo epoki
Młoda Polska rozpoczęła się umownie w 1890 roku, a zakończyła wraz z odzyskaniem niepodległości w 1918 roku. Za symboliczne początki epoki uważa się wydanie pierwszego (1891) i drugiego (1894) tomiku poezji Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Warto pamiętać, że w tym czasie nadal tworzyli wielcy pozytywiści, jak Bolesław Prus ("Lalka") czy Henryk Sienkiewicz ("Krzyżacy").
Epoka ta funkcjonowała pod wieloma nazwami, każda podkreślała inny jej aspekt. Modernizm wskazywał na nowoczesność i odrzucenie tradycji, fin de siecle akcentował schyłkowość końca wieku, a dekadentyzm związany był z poczuciem bierności i pesymizmem. Inne określenia to neoromantyzm, symbolizm, secesja, impresjonizm czy ekspresjonizm.
Termin "Młoda Polska" został użyty po raz pierwszy w 1898 roku w krakowskim piśmie "Życie". Nazwa nawiązywała do popularnego wówczas w Europie trendu nazywania nowych ruchów artystycznych "młodymi" - istniała Młoda Francja, Młode Niemcy czy Młoda Skandynawia.
💡 Ciekawostka: Chociaż Młoda Polska była reakcją na pozytywizm, to właśnie w tym okresie powstały niektóre z najważniejszych dzieł pisarzy pozytywistycznych, w tym "Lalka" Bolesława Prusa!
