Nieosobowe formy czasownika

Czasowniki mogą występować w formach, które nie wskazują na konkretną osobę. Najłatwiejszą do rozpoznania jest bezokolicznik - ta forma zawsze kończy się na -ć (np. tańczyć, pracować) i jest nieodmienna.

Imiesłowy przymiotnikowe dzielą się na dwa rodzaje: czynne $z końcówką -ący, -ąca, -ące, np. śpiewający, klaszczące$ oraz bierne $zakończone na -ny, -na, -ne lub -ty, -ta, -te, np. zamówiony, dotknięta$. Odmieniane są jak przymiotniki - przez przypadki, liczby i rodzaje.

Imiesłowy przysłówkowe również mają dwa typy: współczesne $z końcówką -ąc, np. idąc, milcząc$ i uprzednie $zakończone na -wszy, -łszy, np. zrobiwszy$. Te formy są nieodmienne i pomagają opisać czynność dodatkową.

💡 Wskazówka: Formy zakończone na -no, -to (np. podpalono, pominięto) tworzą zdania bezpodmiotowe - nie mówią kto wykonał czynność. Możesz je użyć tylko w trybie oznajmującym lub przypuszczającym (np. pominięto by).

Istnieją też czasowniki nieosobowe bez bezokolicznika, takie jak trzeba, można czy należy. Choć są nieodmienne, niektóre przyjmują formy trybu (trzeba by) lub czasu (można było, można będzie).