Charakterystyka utworu i jego struktura
"Pan Tadeusz" to epopeja - gatunek literacki o dużych rozmiarach, zawierający porównania homeryckie i rozpoczynający się inwokacją. Akcja toczy się głównie w Soplicowie i pobliskim zaścianku Dobrzyń na Litwie.
W utworze występują dwaj narratorzy: wszechwiedzący (ujawniający się w apostrofach i inwokacjach) oraz narrator ograniczony, będący wyrazicielem opinii ogółu. Epopeja została napisana trzynastozgłoskowcem z rymami parzystymi i składa się z 12 ksiąg.
Pełny tytuł dzieła brzmi: "Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem." Każda jego część ma znaczenie - wskazuje na głównego bohatera, najważniejsze wydarzenie (zajazd), miejsce i czas akcji oraz formę utworu.
💡 Pamiętaj, że w "Panu Tadeuszu" przeplatają się trzy główne wątki: polityczny (dzieje Jacka Soplicy), miłosny (Tadeusz, Telimena, Zosia) oraz spór o zamek (między rodami Sopliców i Horeszków).
W epopei poznajemy rodzinę Sopliców: Sędziego (dobrego gospodarza i patriotę), Tadeusza (młodego, niedoświadczonego szlachcica), Jacka Soplicę/księdza Robaka (dawnego awanturnika, który zabił Stolnika Horeszkę) oraz Telimenę (światową wdowę, opiekunkę Zosi). Ważne postacie to również Wojski Hreczecha (zarządca Soplicowa) i Woźny Protazy (wierny sługa Sędziego).



