Sztuka antyczna
W antyku sztuka kierowała się ściśle określonymi regułami, które miały zapewnić harmonię i piękno. Grecy wierzyli w istnienie doskonałych proporcji dających się wyrazić liczbami, a ich kanon piękna opierał się na obserwacji natury.
Grecy wznosili świątynie zdobione rzeźbami, kolumnami w porządkach: doryckim, jońskim i korynckim. Ich rzeźby ukazywały piękno ludzkiego ciała, często w pozie kontrapostu. Malarstwo pojawiało się głównie na ceramice w stylu czarno- i czerwonofigurowym.
Rzymianie rozwinęli architekturę o elementy praktyczne - budowali mosty, akwedukty, drogi i system kanalizacyjny. Charakterystycznymi elementami ich budowli były łuki, kopuły i arkady. W rzeźbie dążyli do realizmu, a wnętrza zdobili freskami i mozaikami.
Teatr grecki narodził się z uroczystości ku czci Dionizosa. Z czasem proste występy przekształciły się w złożone przedstawienia z aktorami w maskach i kostiumach. Najważniejszą formą stała się tragedia, ukazująca bohaterów zmagających się z fatum. Celem było wywołanie u widzów katharsis - oczyszczenia z emocji poprzez przeżycie litości i trwogi.
Pamiętaj! Antyczna zasada mimesis oznaczała nie tyle wierne kopiowanie rzeczywistości, co przedstawianie jej w sposób prawdopodobny i idealny - pokazywanie świata takim, jakim powinien być.