Historia Starożytności: Antyk i Biblia

Starożytność - podstawy antyku

Antyk to nie tylko starożytna Grecja i Rzym - to cała mozaika kultur od Sumeru po Rzym. Starożytność klasyczna trwała od przełomu IX/VIII wieku p.n.e. do V wieku n.e. (476 r. n.e. to umowny koniec, gdy upadł ostatni cesarz zachodniorzymski).

Literatura antyczna przeszła przez cztery okresy: archaiczny $IX-V w. p.n.e.$, klasyczny (V-IV w. p.n.e. - złoty wiek demokracji ateńskiej), hellenistyczny $IV-I w. p.n.e.$ i rzymski $I w. p.n.e.-V w. n.e.$.

W VIII wieku p.n.e. powstały Iliada i Odyseja Homera - pierwsze wielkie dzieła literatury greckiej. To też czas narodzin miast-państw jak Ateny czy Sparta oraz pierwszych idei demokratycznych.

Pamiętaj: 476 r. n.e. to koniec starożytności i początek średniowiecza!

Filozofia i filozofowie

Filozofia narodziła się w Grecji z potrzeby poznania rzeczywistości i miejsca człowieka w kosmosie. Greccy myśliciele szukali podstawowej zasady rządzącej wszechświatem.

Najważniejsi filozofowie mieli różne wizje świata: Heraklit twierdził, że wszystko się zmienia (podstawą jest ogień), Demokryt głosił materializm, a Sokrates wierzył w stałe zasady moralne ukryte w duszy. Platon stworzył teorię idealizmu - nasz świat to tylko niedoskonały odwzorowywal idealnego świata idei. Arystoteles szukał złotego środka między skrajnościami.

Stoicy uczyli spokoju wobec losu i życia zgodnie z rozumem. Epikurejczycy dążyli do szczęścia bez cierpień (stąd carpe diem - "łap dzień"). Hedoniści stawiali na przyjemności, a sofiści twierdzili, że prawdy obiektywnej nie ma.

Ciekawostka: Filozofia starożytna to źródło wielu pojęć, których używasz na co dzień - od "stoickiego spokoju" po "carpe diem"!

Sztuka grecko-rzymska

Antyczna sztuka to umiejętność tworzenia według ścisłych reguł i idealnych proporcji. Grecy kierowali się zasadą mimesis - odwzorowywania rzeczywistości, ale takiej, jaka powinna być, nie jaka jest.

Grecja słynęła ze świątyń z kolumnami w trzech porządkach: doryckim, jońskim i korynckim. Kamienne teatry, rzeźby pokazujące idealne piękno ludzkiego ciała oraz kontrapost (naturalna poza z ugiętą nogą) to ich wizytówki. Kanon określał idealne proporcje.

Rzym był bardziej praktyczny - budował akwedukty, mosty, amfiteatry i systemy kanalizacyjne. Charakterystyczne były łuki, kopuły i arkady. Rzymianie kopiowali greckie rzeźby, ale dodali realizm w portretach oraz bogate freski i mozaiki.

Przykłady do zapamiętania: Grupa Laokoona, Koloseum, freski z Knossos, Waza François.

Teatr antyczny - narodziny dramatu

Teatr grecki wywodzi się z uroczystości ku czci Dionizosa - boga wina i płodności. Małe dionizje (grudniowo-styczniowe) dały początek komedii, a wielkie dionizje (marowo-kwietniowe) - tragedii.

Początkowo występował tylko chór mężczyzn przebieranych za kozły, któremu przewodził koryfeusz. Śpiewali detyrambem - "pieśń kozła" ku czci Dionizosa. Tespis wprowadził pierwszego aktora, Ajschylos - drugiego, a Sofokles - trzeciego.

Budowa teatru była przemyślana: skene (garderoba), proskenion (scena), orchestra (miejsce dla chóru), theatron (widownia) i parodos (wejścia dla chóru). Aktorzy nosili maski, kostiumy i buty na koturnach.

Pamiętaj: Wszyscy aktorzy to mężczyźni - kobiety nie mogły wystąpić na scenie!

Tragedia i komedia antyczna

Tragedia miała ścisłą budowę: prologos (zapowiedź), parodos (pieśń chóru), epejsodia (występy aktorów), stasimony (komentarze chóru) i exodos (pieśń końcowa).

Rządziły nią surowe zasady: trzech jedności (miejsce, czas, temat), decorum (forma dostosowana do treści) i konflikt tragiczny między równorzędnymi racjami. Fatum (przeznaczenie) prowadziło do katharsis - oczyszczenia przez litość i trwogę. Mistrzowie: Ajschylos ("Oresteja"), Sofokles ("Antygona"), Eurypides ("Medea").

Komedia miała charakter satyryczny i krytyczny. Stare komedie były polityczne (Arystofanes - "Żaby"), średnie skupiały się na typach społecznych, a nowe - na intrygach miłosnych (Menander, Plaut, Terencjusz).

Kluczowe pojęcie: Katharsis - to oczyszczenie emocjonalne widza przez przeżycie tragedii bohatera.

Wzorce osobowe literatury antycznej

Literatura antyczna stworzyła wzorce osobowe, które do dziś inspirują twórców. Heros to nieustraszony wojownik (Achilles, Hektor), buntownik łamie nawet boskie prawa (Prometeusz), a tułacz konsekwentnie dąży do celu mimo przeszkód (Odyseusz).

Eneasz z "Eneidy" Wergiliusza to wzór dzielnego podróżnika otwartego na świat. Bohater tragiczny stoi przed niemożliwym wyborem między równorzędnymi racjami - każda decyzja prowadzi do katastrofy (Antygona, król Edyp).

Te wzorce przetrwały wieki! Znajdziesz je u Kochanowskiego (pieśni wzorowane na Horacym), Herberta (odwołania do mitów), Miłosza ("Orfeusz i Eurydyka") czy nawet Dostojewskiego ("Zbrodnia i kara").

Zastanów się: Które z tych wzorców rozpoznajesz w współczesnych filmach i książkach?

Mitologia - klucz do kultury

Mit to opowieść o bogach i herosach, próba wyjaśnienia zagadek bytu, życia i śmierci. Mitologia to zbiór mitów, który stał się niewyczerpanym źródłem motywów dla kolejnych epok.

Mity pełnią trzy funkcje: poznawczą (tłumaczą zjawiska), światopoglądową (pokazują wzorce) i sakralną (systematyzują wierzenia).

Mit o Heraklesie opowiada o synu Zeusa i śmiertelnej Alkmeny. Zazdrosna Hera próbowała go zabić, ale niemowlę udusiło węże w kołysce. Po zabiciu żony i dzieci w szale, Herakles musiał wykonać 12 prac dla króla Eurysteusa: pokonać lwa nemejskiego, hydrę lernejską, schwytać łanię kerynejską i dziewięć innych zadań.

Po śmierci bogowie wzięli go na Olimp, gdzie poślubił boginię Hebe. To wzór herosa, który odkupuje winy przez ciężką pracę.

Ważne: 12 prac Heraklesa to archetyp trudnych zadań, które bohater musi wykonać dla odkupienia.

Mit o Prometeuszu - buntowniku i dobroczyńcy

Prometeusz ulepił ludzi z gliny i łez, a duszę stworzył z ognia niebiańskiego. Gdy wykradł ogień z Olimpu dla ludzi, Zeus postanowił się zemścić.

Stworzył Pandorę - pierwszą kobietę obdarzoną przez bogów urodą, umiejętnościami i urokiem, ale też ciekawością. Dostała puszkę z zakazem otwierania. Prometeusz rozpoznał podstęp i ją odeslał, ale jego naiwny brat Epimeteusz się w niej zakochał. Gdy tylko otworzyli puszkę, wyleciały z niej wszystkie nieszczęścia świata.

Rozgniewany Zeus przykuł Prometeusza do skały Kaukazu, gdzie orzeł codziennie wydzierał mu wątrobę, a ta nocą odrastała. Dopiero Herakles go uwolnił.

Mit niesie motywy: ofiary za ludzkość, kary za bunt wobec bogów, nieszczęścia po otwarciu puszki i bohatera jako nauczyciela ludzkości.

Uniwersalny motyw: Prometeusz to archetyp tego, kto cierpi za innych - znajdziesz go w literaturze i filmie do dziś.

Mit o Odyseuszu - wzór tułacza (część 1)

Odyseusz, król Itaki, po zdobyciu Troi dzięki drewnianemu koniowi (jego pomysł!), wyrusza w podróż do domu. To, co miało potrwać kilka miesięcy, zamieniło się w dziesięć lat tułaczki.

Na wyspie Lotofagów załoga jadła czarodziejskie lotosy wywołujące amnezję. W jaskini cyklopów Odyseusz oślepił Polifema, co ściągnęło gniew Posejdona. Otrzymał od Eola torbę z wiatrami, ale ciekawi marynarze ją otworzyli i statek zboczył z kursu.

Czarodziejka Kirke zamieniła załogę w świnie, ale Odyseusz (chroniony ziołem od Hermesa) zmusił ją do odwrócenia zaklęcia. Spędził u niej rok, otrzymując wskazówki dotyczące dalszej podróży.

Kluczowy motyw: Każda przygoda Odyseusza to próba jego sprytu, odwagi i wytrwałości.

Mit o Odyseuszu - powrót do domu (część 2)

W podziemiach Odyseusz spotkał ducha Tejrezjasza, który przepowiedział mu dalsze lata tułaczki. Syreny próbowały go uwieść śpiewem, ale przywiązany do masztu (z zatkane uszami załogi woskiem) bezpiecznie minął wyspę.

Między Skyllą a Charybdą stracił sześciu towarzyszy. Na wyspie Heliosa załoga zabiła święte woły boga słońca, za co Zeus zsłał burzę - wszyscy zginęli oprócz Odyseusza. Nimfa Kalipso zatrzymała go na siedem lat, oferując nieśmiertelność.

Dzięki interwencji Zeusa dotarł do Feaków, którzy pomogli mu wrócić do Itaki. W domu zastał zalotników Penelopy niszczących jego królestwo. W przebraniu żebraka poznał sytuację, a potem z synem Telemachem pokonał intruzów i odzyskał tron.

Morał: Wytrwałość i spryt prowadzą do celu - nawet jeśli droga jest długa i trudna.