Podstawy Młodej Polski
Młoda Polska funkcjonowała pod wieloma nazwami, z których każda podkreślała inny aspekt epoki. Termin "Młoda Polska" wprowadził krytyk Artur Górski w 1898 roku, nawiązując do podobnych nazw w innych krajach. "Modernizm" (z francuskiego "moderne") akcentował zerwanie z tradycją i poszukiwanie nowych form wyrazu.
"Neoromantyzm" podkreślał fascynację dziełami Mickiewicza i Słowackiego oraz podobieństwo do epoki romantyzmu. Francuzi nazywali ten okres "fin de siècle" (koniec wieku) lub "la belle époque" (piękna epoka) - co oddawało niepewność przyszłości, ale i piękno tamtych czasów.
Kluczowe pojęcia epoki to dekadentyzm - nastrój pesymizmu i apatii związany z końcem wieku, cyganeria - grupy artystów żyjących według własnych zasad, oraz filister - określenie osoby zamkniętej na sztukę i nowe idee. Ważne były też terminy takie jak secesja - styl w sztuce charakteryzujący się dekoracyjnością, czy schyłek wieku - okres kojarzony ze zmianami społecznymi.
Warto zapamiętać! Artyści Młodej Polski często przeciwstawiali się mieszczańskim wartościom (filistrowi), wybierając życie cyganerii - niekonwencjonalne i skupione na sztuce.





