Wszystko o Demokracji - Notatki z WOS Klasy 2

Geneza demokracji

Demokracja narodziła się w starożytnej Grecji - samo słowo oznacza "rządy ludu". Początki tego systemu sięgają reform wprowadzonych przez Solona w Atenach, który stworzył radę czterystu i sądy przysięgłych.

Prawdziwym twórcą demokracji ateńskiej był jednak Klejstenes, który w 507 r. p.n.e. przeprowadził reformę ustrojową i powołał Radę Pięciuset. Z jej grona co miesiąc wybierano 50-osobową komisję (prytanię), która zwoływała zgromadzenie ludowe (eklezję). Później Perykles wzmocnił system, wprowadzając wynagrodzenie dla sędziów i członków Rady.

Wpływ demokracji ateńskiej na współczesność jest ogromny. To właśnie wtedy ukształtowano:

• ideę władzy ludu zamiast jednostki lub elity
• zasadę większości (decyduje zdanie większości obywateli)
• zasady wolności i równości
• ideę powszechności władzy

Warto wiedzieć! W Atenach stosowano ciekawą zasadę zwłoki - odkładano wnioski na następny dzień, aby nie podejmować pochopnych decyzji pod wpływem emocji.

Również republika rzymska $VI-I w. p.n.e$ wniosła wkład w rozwój demokracji. W Rzymie najwyższą władzę sprawował lud - wybierał urzędników, uchwalał ustawy, decydował o wojnie i pokoju. Funkcjonowały zgromadzenia centurialne i tribusowe, a ważną rolę odgrywał senat jako organ doradczy.

Polskie tradycje demokratyczne

Demokracja szlachecka w Polsce to fascynujący rozdział naszej historii. Szlachta, stanowiąca 5-10% społeczeństwa, stworzyła system, który gwarantował jej wyłączne prawo do decydowania o sprawach państwa.

Rozwój demokracji szlacheckiej wiązał się z ograniczaniem władzy królewskiej. Przełomowym momentem był przywilej cerekwicko-nieszawski z 1454 r., kiedy Kazimierz Jagiellończyk zgodził się, że nie będzie zwoływał pospolitego ruszenia ani nakładał nowych podatków bez zgody sejmików ziemskich.

Szczyt demokracji szlacheckiej przypadł na XVI wiek. Kluczowe zasady utrwalono w konstytucji Nihil novi (1505 r.), która stanowiła, że żadne nowe prawa nie mogą być ustanawiane bez wspólnej zgody izby senatorskiej i poselskiej. Ważnym elementem były też artykuły henrykowskie z 1573 r., określające podstawowe zasady ustrojowe.

Ciekawostka: W polskiej demokracji szlacheckiej funkcjonowała zasada electio viritim - osobisty udział każdego szlachcica w wyborze króla!

Najważniejszą instytucją był dwuizbowy sejm walny, składający się z trzech "stanów sejmujących": króla, senatu i izby poselskiej. Pierwszy taki sejm zebrał się w Piotrkowie w 1493 r. Posiadał szerokie uprawnienia: ustawodawcze, prawo do wypowiadania wojny i zawierania pokoju, nakładania podatków i kontroli urzędników oraz króla.

Rozwiązania polityczno-ustrojowe PRL-u

Po II wojnie światowej o losie Polski decydowała tzw. Wielka Trójka (Wielka Brytania, USA i ZSRR). Komuniści stopniowo przejmowali kontrolę, tworząc najpierw Krajową Radę Narodową (1944), a następnie Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, przekształcony później w Rząd Tymczasowy RP.

W 1945 r. powstał Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, w którym znalazł się m.in. Stanisław Mikołajczyk. Komuniści sfałszowali jednak referendum z czerwca 1946 r. oraz wybory do Sejmu Ustawodawczego, co pozwoliło im przejąć pełnię władzy.

Sejm Ustawodawczy uchwalił tzw. małą konstytucję, która ustanawiała jednoizbowy sejm jako organ ustawodawczy, a władzę wykonawczą powierzała prezydentowi, Radzie Państwa i Rządowi. Co istotne, w tej konstytucji nie znalazły się żadne zapisy gwarantujące prawa i wolności obywatelskie.

Ważne! W grudniu 1948 r. doszło do zjednoczenia PPR i kontrolowanej przez komunistów PPS, w wyniku czego powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza (PZPR).

PZPR, działająca według zasad leninowsko-stalinowskich, odgrywała dominującą rolę w systemie "dyktatury proletariatu". Oprócz niej istniały jeszcze Zjednoczone Stronnictwo Ludowe i Stronnictwo Demokratyczne, ale miały one charakter satelicki wobec PZPR. Struktura partii była ściśle hierarchiczna, a jej władza rozciągała się na wszystkie dziedziny życia.

22 lipca 1952 r. uchwalono konstytucję Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wzorowaną na rozwiązaniach sowieckich. W 1976 r. wprowadzono monizm władzy, zapisując w konstytucji, że PZPR jest "przewodnią siłą w budowie socjalizmu w państwie".

Polska w okresie transformacji systemowej

Rok 1989 zapoczątkował Jesień Narodów - falę przemian demokratycznych, która ogarnęła Polskę, Czechosłowację, NRD, Węgry, Bułgarię i Rumunię. Transformacja ta przebiegała w dwóch etapach: najpierw nastąpiła transformacja demokratyczna (wprowadzenie zmian ustrojowych), a potem konsolidacja demokracji (usuwanie wszelkich wątpliwości dotyczących nowego systemu).

Samuel Huntington wyróżnił trzy modele demokratyzacji:

• Model liniowy - stopniowy, jednokierunkowy wzrost demokracji
• Model cykliczny - naprzemienne okresy demokracji i despotyzmu
• Model dialektyczny - rozwój klasy średniej tworzącej rząd demokratyczny

To ważne! W Polsce zastosowano model przemieszczenia - reforma ustroju nastąpiła dzięki wspólnym działaniom opozycji i dotychczasowych elit władzy.

Przełomem były Obrady Okrągłego Stołu (6 lutego - 4 kwietnia 1989). Rozmowy między opozycją z Lechem Wałęsą na czele a stroną rządową doprowadziły do przywrócenia Solidarności, utworzenia urzędu prezydenta i senatu. Wybory parlamentarne 4 czerwca 1989 r. zakończyły się triumfem opozycji, a Tadeusz Mazowiecki został pierwszym niekomunistycznym premierem w bloku wschodnim.

Ważnym aspektem transformacji była kwestia dekomunizacji (zmiany ustroju i rozmontowania komunizmu) oraz lustracji (weryfikacji osób pełniących funkcje państwowe pod kątem współpracy ze służbami bezpieczeństwa). W Polsce proces ten utrudniła tzw. polityka "grubej kreski", która zakładała, że zbrodnie dawnego reżimu nie będą rozliczane lub będą rozliczane tylko w niewielkim zakresie.

Istota Demokracji

Demokracja opiera się na trzech podstawowych wartościach: wolności, równości i sprawiedliwości. Każda z nich ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania systemu demokratycznego.

Wolność to prawo człowieka do postępowania zgodnie ze swoją wolą. Możemy wyróżnić wolność pozytywną (prawo do podejmowania nieskrępowanych decyzji) i negatywną (brak narzucanych ograniczeń). Równość oznacza, że wszyscy ludzie, niezależnie od płci czy rasy, są sobie równi z natury - każdy obywatel musi mieć zagwarantowane te same uprawnienia. Sprawiedliwość może być ekonomiczna (właściwy podział dóbr) lub prawna (bezstronne wymierzanie kar).

Demokracja, czyli ludowładztwo, to forma rządów, w której władza sprawowana jest przez obywateli bezpośrednio lub pośrednio. Opiera się na kilku fundamentalnych zasadach:

Pamiętaj! Trójpodział władzy to kluczowy element demokracji - władza ustawodawcza, wykonawcza i sądownicza muszą być od siebie niezależne, aby wzajemnie się kontrolować.

Suwerenność narodu oznacza, że to naród jest źródłem władzy. Wywodzi się z koncepcji umowy społecznej Jana Jakuba Rousseau - naród jako wspólnota polityczna ma prawo do podejmowania decyzji.

Podział i równowaga władz przejawia się w klasycznym trójpodziale stworzonym przez Monteskiusza. Obecnie stosuje się dwa modele: system kooperacji (parlamentarny) oraz system separacji władz (prezydencki).

Demokracja wymaga również konstytucjonalizmu (funkcjonowania państwa zgodnie z konstytucją), praworządności (działania na podstawie prawa), pluralizmu (poszanowania różnorodności poglądów) oraz poszanowania praw człowieka i mniejszości.

Formy demokracji

Demokracja może przybierać różne formy, a dwie podstawowe to demokracja bezpośrednia i pośrednia. Każda z nich ma swoje zalety i ograniczenia.

Demokracja bezpośrednia pozwala obywatelom samodzielnie podejmować decyzje państwowe. Jej główne zalety to niższe koszty utrzymania sektora publicznego, większa skuteczność administracji i mniejsza korupcja. Dzięki temu obywatele chętniej płacą podatki i aktywniej uczestniczą w życiu publicznym.

Podstawowe formy demokracji bezpośredniej to:

• Referendum - głosowanie wszystkich uprawnionych obywateli w ważnych sprawach
• Referendum lokalne - dotyczy spraw istotnych dla danej wspólnoty
• Plebiscyt - głosowanie w sprawie przynależności terytorium lub poparcia dla władzy
• Inicjatywa ludowa - możliwość zgłaszania przez obywateli propozycji zmian w prawie
• Weto ludowe - sprzeciw obywateli wobec uchwalonych ustaw
• Zgromadzenie ludowe - prawo do odwoływania urzędników wybranych w wyborach

Warto wiedzieć! Referenda mogą być różnych typów: konstytucyjne, ustawodawcze, problemowe czy arbitrażowe. Mogą być też obligatoryjne (wymagane prawem) lub fakultatywne (niewymagane).

Demokracja pośrednia polega na tym, że wola obywateli przekłada się na decyzje polityczne za pośrednictwem wybranych przedstawicieli. W Polsce wybieramy w ten sposób Prezydenta RP, parlament (Sejm i Senat), przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego oraz władze samorządowe.

Prawo wyborcze umożliwia obywatelom udział w wyborach i ma charakter podmiotowy (uprawnienia obywateli) oraz przedmiotowy (normy regulujące wybory). Możemy też wyróżnić prawo czynne (prawo wybierania) i bierne (prawo kandydowania).

Patologie życia publicznego

Demokracja, mimo swoich zalet, narażona jest na różne zagrożenia i patologie. Jednym z najpoważniejszych jest dyktatura większości - sytuacja, gdy decyzje podejmowane większością głosów mogą naruszać interesy mniejszości.

Problemem może być też sposób ustanowienia demokracji - jeśli zostanie narzucona siłą, społeczeństwo może ją odrzucić. Inne zagrożenia to bezsilność władzy państwowej prowadząca do anarchii oraz problemy ekonomiczne powodujące spadek zaufania do rządzących.

Wśród patologii życia publicznego możemy wyróżnić:

• Alienację władzy - izolowanie się polityków od społeczeństwa
• Biurokrację - nadmiar przepisów i procedur umożliwiający unikanie odpowiedzialności
• Partykularyzm - kierowanie się własnym interesem zamiast dobrem ogółu
• Korupcję - przyjmowanie korzyści w zamian za czynności urzędowe
• Nepotyzm - obsadzanie stanowisk krewnymi lub znajomymi
• Klientelizm - opieranie władzy na wzajemnych powiązaniach i układach

Uwaga! Nasilenie tych patologii może prowadzić do przekształcenia demokracji w system autorytarny lub totalitarny!

Państwa totalitarne charakteryzują się monopartyjnością, rozbudowanym aparatem policyjnym kontrolującym wszystkie aspekty życia, scentralizowaną gospodarką, ideokracją, propagandą, militaryzmem i dyktaturą. Państwa autorytarne mają podobne cechy, ale często występuje w nich ograniczony pluralizm polityczny i brak jednej ideologii państwowej.

W Polsce w walce z korupcją pomaga Centralne Biuro Antykorupcyjne (działające od 2006 r.) oraz Rządowy Program Przeciwdziałania Korupcji, którego celem jest ograniczenie przestępczości korupcyjnej i zwiększenie świadomości społecznej w tym zakresie.