Gady i Ryby - Notatki Biologiczne Klasa 2

Charakterystyka gadów

Gady to zwierzęta zmiennocieplne, które jako pierwsze w pełni przystosowały się do życia na lądzie. Niektóre gatunki wtórnie powróciły do środowiska wodnego lub prowadzą tryb życia lądowo-wodny. Do gadów zaliczamy żółwie, krokodyle, sfenodonty i łuskonośne.

Ciało gadów pokrywa gruba, sucha skóra ze silnie zrogowaciałym naskórkiem tworzącym łuski, tarczki i płytki rogowe. Takie pokrycie chroni organizm przed utratą wody oraz urazami mechanicznymi. Gady okresowo zrzucają zrogowaciały naskórek (linieją), a w ich skórze znajdują się komórki barwnikowe.

Szkielet gadów jest cięższy niż u płazów, zbudowany z tkanki kostnej. Masywna, skostniała czaszka z kością kwadratową łączy się z kręgosłupem za pomocą kłykcia potylicznego. Żebra połączone mostkiem tworzą klatkę piersiową, a ciało jest zawieszone na kończynach, co umożliwia szybsze poruszanie się.

Ciekawostka! Kręgosłup gadów ma specjalne kręgi: dźwigacz (pierwszy krąg) i obrotnik (drugi krąg), które umożliwiają większą ruchomość głowy niż u ich ewolucyjnych przodków.

Układy narządów gadów

Układ pokarmowy gadów przystosowany jest głównie do diety drapieżnej. W jamie gębowej znajdują się zęby oraz język. U węży występują specjalne zęby jadowe połączone z gruczołami jadowymi. Przewód pokarmowy składa się z jamy gębowej, przełyku, żołądka i jelita kończącego się kloaką.

Gady oddychają za pomocą gąbczastych płuc (u węży występuje tylko prawe płuco). Powietrze dostaje się do płuc przez nozdrza, jamę nosową, jamę gębową, gardziel, krtań, tchawicę i oskrzela. Wentylacja płuc zachodzi dzięki pracy mięśni klatki piersiowej.

Układ krwionośny gadów obejmuje dwa obiegi: płucny (mały) i obwodowy (duży). Serce składa się z dwóch przedsionków i jednej komory z częściową przegrodą. Obecne są dwa łuki aorty, co stanowi ważną cechę ewolucyjną.

Warto zapamiętać! Układ nerwowy gadów jest bardziej rozwinięty niż u płazów - posiada większe kresomózgowie i móżdżek z korą mózgową, co zapewnia lepszą koordynację ruchów i bardziej złożone zachowania.

Wydalanie i rozmnażanie gadów

Układ wydalniczy gadów tworzą nerki z moczowodami uchodzącymi do kloaki. Produkują one kwas moczowy, co stanowi przystosowanie do oszczędnej gospodarki wodnej na lądzie. Dzięki temu gady tracą znacznie mniej wody niż płazy.

Gady są zwierzętami rozdzielnopłciowymi z wyraźnym dymorfizmem płciowym. Zapłodnienie jest zawsze wewnętrzne, co stanowi ważną adaptację do życia lądowego. Większość gadów jest jajorodna, choć występują też gatunki jajożyworodne.

Rozwój gadów odbywa się na lądzie i ma charakter prosty. Ich jaja nazywamy owodniowcami, ponieważ zawierają specjalne błony płodowe. Kosmówka umożliwia wymianę gazową, owodnia zapewnia środowisko wodne dla zarodka, omocznia wchłania wodę, a pęcherzyk żółtkowy dostarcza substancje odżywcze.

Pamiętaj! Pojawienie się błon płodowych w jaju gadów było przełomem ewolucyjnym, który umożliwił rozwój zarodków na lądzie bez konieczności powrotu do wody.

Charakterystyka ryb

Ryby to pierwotnie wodne, zmiennocieplne kręgowce zamieszkujące zarówno wody słone, jak i słodkie. Ich ciało ma charakterystyczny, wrzecionowaty kształt z bocznie spłaszczonym tułowiem, co ułatwia poruszanie się w wodzie.

Ciało ryby dzieli się na część głowową (z oczami, parzystymi otworami węchowymi, otworem gębowym i szczelinami skrzelowymi), tułów (z parzystymi płetwami piersiowymi i brzusznymi oraz nieparzystymi płetwami: grzbietową, odbytową i ogonową) oraz ogon.

Skóra ryb składa się z wielowarstwowego naskórka i skóry właściwej. Zawiera jednokomórkowe gruczoły śluzowe, które zmniejszają tarcie podczas pływania, oraz komórki barwnikowe. Na powierzchni ciała znajdują się łuski, które mogą być: plakoidalne, ganoidalne, cykloidalne lub ktenoidalne.

Ciekawostka! Łuski plakoidalne, charakterystyczne dla ryb chrzęstnoszkieletowych, przypominają budową zęby – są zbudowane z zębiny i pokryte szkliwem!

Układy wewnętrzne ryb

Układ pokarmowy ryb tworzy przewód od otworu gębowego przez przełyk, żołądek, jelito cienkie i grube, kończący się kloaką. W przeciwieństwie do zwierząt lądowych, ryby nie mają gruczołów ślinowych – pokarm dostaje się do wnętrza wraz z wodą.

Skrzela to główny narząd oddechowy ryb, umieszczony w komorach skrzelowych. Woda przepływa przez jamę gębową do skrzeli, gdzie zachodzi wymiana gazowa, po czym opuszcza ciało przez szczeliny skrzelowe. Ważnym narządem jest też pęcherz pławny – worek wypełniony gazem, który działa jak narząd hydrostatyczny, pomagając w regulacji głębokości pływania.

Układ krwionośny ryb jest zamknięty, ale obejmuje tylko jeden obieg krwi. Serce ryby jest żylne i składa się z przedsionka i komory, a dodatkowo występują zatoka żylna i stożek tętniczy. Specjalne zastawki zapobiegają cofaniu się krwi.

Zapamiętaj! Skrzela ryb mają dużą powierzchnię wymiany gazowej dzięki blaszkom skrzelowym. Krew płynie w nich w kierunku przeciwnym do przepływu wody, co zwiększa efektywność pobierania tlenu (przeciwprądowy wymiennik).

Układ nerwowy i osmoregulacja ryb

Mózgowie ryb składa się z kresomózgowia (odpowiada za węch), śródmózgowia (wzrok), móżdżku (koordynacja ruchów) oraz rdzenia przedłużonego. Od mózgowia odchodzi rdzeń kręgowy i nerwy obwodowe.

Do ważnych narządów zmysłów ryb należy linia boczna – specjalny organ wzdłuż boków ciała wykrywający drgania wody. Ryby mają też oczy z pręcikami i czopkami, ucho wewnętrzne z błędnikiem błoniastym, a niektóre posiadają aparat Webera przenoszący drgania pęcherza pławnego do ucha.

Osmoregulacja u ryb zależy od środowiska. Ryby słodkowodne żyją w środowisku hipotonicznym – ich płyny ustrojowe są hipertoniczne wobec otoczenia. Woda napływa do ich ciała, więc wydalają duże ilości rozcieńczonego moczu. Ryby morskie żyją w środowisku hipertonicznym i tracą wodę, dlatego piją ją i wydalają nadmiar soli przez skrzela.

Uwaga! Ryby chrzęstnoszkieletowe (np. rekiny) radzą sobie w słonej wodzie w unikalny sposób – kumulują mocznik w tkankach, co wyrównuje ciśnienie osmotyczne i ogranicza utratę wody.

Rozmnażanie ryb i klasyfikacja

Ryby są zwierzętami rozdzielnopłciowymi z wyraźnym dymorfizmem płciowym. Większość gatunków rozmnaża się podczas tarła (okresu godowego) poprzez zapłodnienie zewnętrzne – samica składa ikrę do wody, a samiec ją zapładnia. Ryby chrzęstnoszkieletowe mają jednak zapłodnienie wewnętrzne.

Niektóre gatunki ryb odbywają wędrówki związane z rozrodem: anadromiczne (rozród w wodach słodkich, dorastanie w morzu) lub katadromiczne (rozród w wodach słonych, dorastanie w wodach słodkich).

Ze względu na budowę szkieletu i inne cechy, ryby dzielimy na:

• Chrzęstnoszkieletowe (spodouste, zrosłogłowe) – mają chrzęstny szkielet, płetwy brzuszne jako narząd kopulacyjny, łuski plakoidalne i brak pęcherza pławnego
• Promieniopłetwe – najliczniejsza grupa współczesnych ryb o kostnym szkielecie, z płetwami wspartymi na kostnych promieniach i łuskami cykloidalnymi lub ktenoidalnymi
• Mięśniopłetwe – obejmujące ryby dwudyszne i latimerie, mające płetwy na szeregu połączonych kości

Ciekawostka historyczna! Latimerie, należące do mięśniopłetwych, były uważane za wymarłe od milionów lat, aż do sensacyjnego odkrycia żywego okazu w 1938 roku u wybrzeży Afryki!