Podstawy budowy korzenia
Korzeń to podziemny organ wegetatywny występujący u większości roślin lądowych. Jego główne zadania to zakotwiczenie rośliny w glebie i pobieranie z niej wody wraz z solami mineralnymi. Z zawiązka korzeniowego zarodka rozwija się korzeń główny, który może wytwarzać korzenie boczne, a z czasem jego funkcje mogą przejąć korzenie przybyszowe.
Systemy korzeniowe dzielą się na dwa podstawowe typy: system palowy oraz system wiązkowy. Różnią się one układem i pochodzeniem korzeni.
Budowa korzenia jest zróżnicowana i obejmuje budowę pierwotną (powstającą w wyniku działania stożka wzrostu) oraz wtórną (powstającą dzięki działaniu kambium i fellogenu). W korzeniu wyróżniamy cztery charakterystyczne strefy: strefę podziałów komórkowych, strefę wydłużania, strefę włośnikową i strefę wyrośniętą.
💡 Warto zapamiętać! Strefa włośnikowa ma największe znaczenie dla pobierania wody i soli mineralnych dzięki licznym włośnikom zwiększającym powierzchnię wchłaniania.
W budowie pierwotnej korzenia wyróżniamy ryzodermę (zewnętrzną warstwę z włośnikami), korę pierwotną (zbudowaną z tkanki miękiszowej, zakończoną śródskórnią) oraz walec osiowy (centralną część korzenia z okolnicą jako warstwą zewnętrzną).