Podstawy trawienia i trawienie węglowodanów
Trawienie to proces rozkładu złożonych związków pokarmowych na prostsze cząsteczki, które organizm może wchłonąć i wykorzystać. Składa się z dwóch głównych etapów: obróbki fizycznej (żucie, połykanie) oraz trawienia chemicznego (enzymatyczny rozkład poprzez hydrolizę).
Węglowodany zaczynają być trawione już w jamie ustnej, gdzie amylaza ślinowa rozkłada skrobię i glikogen przy neutralnym pH=7. Powstają dekstryny i maltoza, które wędrują dalej do dwunastnicy i jelita cienkiego. Tam, przy zasadowym pH=8, amylaza trzustkowa i jelitowa kontynuują rozkład.
Ostateczny etap trawienia węglowodanów odbywa się na rąbku szczoteczkowym jelita cienkiego, gdzie enzymy takie jak sacharaza rozkładają disacharydy do monosacharydów – głównie glukozy i fruktozy. Te proste cukry są następnie wchłaniane przez komórki jelita (enterocyty) i trafiają do krwiobiegu.
Warto zapamiętać! W trawieniu węglowodanów kluczową rolę odgrywają wiązania glikozydowe: 1,4-α (w skrobi) i 1,4-β (np. w celulozie). Amylazy trawią tylko wiązania α, dlatego człowiek nie może strawić celulozy!
W trawieniu białek najważniejsze są enzymy proteolityczne, które rozcinają wiązania peptydowe. Proces zaczyna się w żołądku z udziałem pepsyny, a kończy w jelicie cienkim, gdzie aminokwasy są wchłaniane do krwiobiegu.
