Siatka dyfrakcyjna i barwy strukturalne
Siatka dyfrakcyjna to przesłona z wieloma równoległymi szczelinami. Jej rolę może pełnić nawet zwykła płyta CD po usunięciu srebrnej folii - ścieżki muzyczne tworzą układ przezroczystych i nieprzezroczystych prążków.
Gdy światło przechodzi przez siatkę dyfrakcyjną, powstają kolorowe prążki. Dzieje się tak, ponieważ położenie jasnych prążków interferencyjnych zależy od długości fali, czyli barwy światła. Białe światło składa się z fal o różnych długościach, dlatego po przejściu przez siatkę dyfrakcyjną rozdziela się na poszczególne kolory, podobnie jak w tęczy.
W przyrodzie występują barwy strukturalne - kolory, które nie wynikają z obecności barwników, lecz z interferencji światła. Przykładem jest niebieski kolor skóry mandryla, który powstaje dzięki włóknom kolagenu działającym jak naturalna siatka dyfrakcyjna.
💡 Ciekawostka: Bańki mydlane mienią się kolorami, ponieważ światło odbija się zarówno od zewnętrznej, jak i wewnętrznej powierzchni cienkiej warstwy mydła, co prowadzi do interferencji światła o różnych długościach fali.
Podobne zjawiska możesz zaobserwować w atmosferze: wieniec wokół Księżyca (gdy jest przesłonięty cienką chmurą), widmo Brockenu (twój cień na chmurach otoczony tęczową glorią) czy iryzacja chmur (kolorowe smugi na cienkich chmurach).




