Prawo powszechnej grawitacji to fundamentalna zasada fizyki opisująca wzajemne przyciąganie się ciał. Zgodnie z tą definicją prawa powszechnej grawitacji, dwa ciała przyciągają się siłą wprost proporcjonalną do iloczynu ich mas i odwrotnie proporcjonalną do kwadratu odległości między nimi. Wzór prawa grawitacji to F = G(m₁m₂/r²), gdzie G to stała grawitacyjna wynosząca około 6,67 × 10⁻¹¹ m³/(kg·s²).

Energia potencjalna ciała w polu grawitacyjnym zależy od masy ciała i jego odległości od źródła pola. Energia potencjalna grawitacji wyrażona jest wzorem Ep = -G(Mm/r), gdzie G to stała grawitacji, M i m to masy ciał, a r to odległość między ich środkami. Warto pamiętać, że energia potencjalna w polu grawitacyjnym zawsze przyjmuje wartości ujemne, a im dalej ciało znajduje się od źródła pola, tym bliższa zeru jest jego energia potencjalna.

Prawa Keplera to trzy zasady opisujące ruch planet wokół Słońca. Pierwsze prawo Keplera mówi, że orbity planet są elipsami, z Słońcem w jednym z ognisk. Drugie prawo dotyczy prędkości ruchu planet - promień wodzący planety zakreśla w równych odstępach czasu równe pola. Natomiast trzecie prawo Keplera wyraża się wzorem T²/r³ = const, gdzie T to okres obiegu, a r to średnia odległość od Słońca - oznacza to, że stosunek kwadratu okresu obiegu do sześcianu średniej odległości jest stały dla wszystkich planet.

Praca w polu grawitacyjnym jest wykonywana, gdy ciało zmienia swoją pozycję względem źródła pola. Wzór na pracę w polu grawitacyjnym zależy od tego, czy rozpatrujemy pracę siły zewnętrznej, czy siły pola. Dla siły zewnętrznej W = GmM(1/rₐ - 1/rᵦ), a dla siły pola wzór ma odwrotne znaki. Praca w polu grawitacyjnym wpływa na zmianę energii ciała - gdy ciało oddala się od źródła pola grawitacyjnego (np. Ziemi), siła zewnętrzna wykonuje pracę dodatnią, a grawitacja pracę ujemną.