Na rozmieszczenie ludności w Polsce wpływają trzy główne grupy czynników: przyrodnicze, historyczno-polityczne oraz czynniki społeczno-ekonomiczne. Te ostatnie obejmują rozwój przemysłu, poziom urbanizacji, dostępność miejsc pracy i usług. Czynniki przyrodnicze to między innymi ukształtowanie terenu, klimat i dostępność wody, natomiast czynniki wpływające na gęstość zaludnienia o charakterze historyczno-politycznym związane są ze zmianami granic, rozbiorami i przymusowymi przesiedleniami ludności.

Gęstość zaludnienia obliczamy dzieląc liczbę mieszkańców przez powierzchnię danego obszaru (Wg = L/P). Średnia gęstość zaludnienia w Polsce w 2018 roku wynosiła 123 osoby na kilometr kwadratowy. Warto zauważyć, że wartość ta różni się znacząco w zależności od regionu - gęstość zaludnienia Polski województwa znacznie się od siebie różnią, co jest efektem nierównomiernego rozmieszczenia ludności na terenie kraju.

Duża gęstość zaludnienia w Polsce może przynosić korzyści ekonomiczne, takie jak łatwiejsze osiąganie wzrostu gospodarczego czy rozwój infrastruktury. Z drugiej strony niesie ze sobą negatywne skutki migracji i zagęszczenia, takie jak nadmierna antropopresja (wpływ człowieka na środowisko) oraz sprzyjanie rozwojowi chorób cywilizacyjnych. To dlatego niektóre przeludnione obszary borykają się z problemami środowiskowymi i zdrowotnymi, mimo lepszych wskaźników ekonomicznych.

Regiony o najmniejszej gęstości zaludnienia w Polsce często charakteryzują się trudnymi warunkami przyrodniczymi, słabszym rozwojem gospodarczym lub historycznymi przesiedleniami ludności. Konsekwencje niskiej gęstości to m.in. przyczyny migracji wewnętrznych - ludzie opuszczają te tereny w poszukiwaniu lepszych warunków życia, co prowadzi do dalszej depopulacji i regresu gospodarczego. Paradoksalnie, niska gęstość zaludnienia może sprzyjać rozwojowi turystyki dzięki mniejszej antropopresji i lepiej zachowanym walorom przyrodniczym.