Starożytne Indie
Cywilizacja indyjska zaczęła rozwijać się w dolinie Indusu, gdzie tworzono zaawansowane systemy irygacyjne. Główne ośrodki to Harappa i Mohendżo-Daro - miasta, które funkcjonowały od około 2400 do 1500 r. p.n.e.
Społeczeństwo indyjskie było podzielone na cztery warny (stany): braminów (kapłanów), kszatrijów (wojowników), wajśjów (chłopów i kupców) oraz śudrów (służbę). Każda warna miała określone prawa i obowiązki, a o przynależności decydowało urodzenie. Poza systemem kastowym funkcjonowali pariasi - ludzie pozbawieni praw, nazywani "niedotykalnymi".
Około 2000-1500 r. p.n.e. na Półwysep Indyjski przybyli Ariowie z terenów dzisiejszego Iranu i Afganistanu. Posługiwali się językiem indoeuropejskim i narzucili swoją kulturę podbitym ludom. Ich panowanie, zwane "okresem wedyjskim", trwało do około 500 r. p.n.e.
Ciekawostka: Podział na kasty, który powstał w starożytnych Indiach, funkcjonuje w pewnym stopniu w indyjskim społeczeństwie do dziś, mimo oficjalnego zniesienia tego systemu.
Około 321 r. p.n.e. władcy z dynastii Maurjów zjednoczyli Indie. Najwybitniejszym władcą tej dynastii był Aśoka, panujący w III w. p.n.e. Po jego śmierci imperium rozpadło się na mniejsze państwa.
