Od wojny krymskiej do zjednoczenia Włoch
Wojna krymska rozpoczęła się, gdy Rosja próbowała rozszerzyć swoje wpływy na Bałkanach i domagała się dostępu do Ziemi Świętej. Po stronie Turcji stanęły Anglia, Francja i Austria, a kluczowym momentem była obrona twierdzy w Sewastopolu. Po śmierci cara Mikołaja I i objęciu władzy przez Aleksandra II podpisano pokój w Paryżu, który ograniczył wpływy Rosji na Morzu Czarnym.
Włochy w połowie XIX wieku były podzielone na małe państwa, a północ znajdowała się pod okupacją austriacką. Ruch narodowy risorgimento budził włoską świadomość narodową. Królestwo Sardynii (Piemont), rządzone przez króla Wiktora Emanuela II i premiera Camillo Cavoura, stało się centrum zjednoczeniowym, wchodząc w sojusz z Francją.
Proces jednoczenia przyśpieszyło zwycięstwo Piemontu i Francji nad Austrią pod Magentą i Solferino (1859), dzięki któremu Lombardia została włączona do Piemontu. Przyłączono też Toskanię, Parmę, Modenę i część Państwa Kościelnego. Giuseppe Garibaldi ze swoją armią "czerwonych koszul" poprowadził słynny "marsz tysiąca", zdobywając Sycylię i Neapol.
Ciekawostka: W 1861 roku ogłoszono powstanie Królestwa Włoch z Wiktorem Emanuelem II jako królem. Rzym stał się stolicą zjednoczonych Włoch dopiero w 1870 roku, a Państwo Kościelne zostało zredukowane jedynie do obszaru Watykanu.
