Kolonizacja Afryki i Azji
Afryka długo nie interesowała Europejczyków ze względu na trudny klimat i groźne choroby jak malaria. Do XIX wieku posiadłości europejskie ograniczały się głównie do wybrzeży. Sytuacja zmieniła się, gdy odkryto tam cenne surowce naturalne. Szczególną rolę odegrał Cecil John Rhodes, który w 1880 r. założył przedsiębiorstwo wydobywające diamenty w południowej Afryce.
Przełomowym momentem była konferencja berlińska (1884-1885), podczas której europejskie mocarstwa podzieliły między siebie Afrykę bez udziału jej mieszkańców. W Azji natomiast główne kolonie posiadały: Wielka Brytania Indie−zwane"perłąwkoroniebrytyjskiej", Francja (Indochiny), Holandia (Indonezja) i USA (Filipiny).
Niektóre kraje zdołały uniknąć pełnej kolonizacji. Chiny po przegranej w pierwszej wojnie opiumowej (1841) były zmuszone otworzyć porty dla Europejczyków, jednak nie stały się kolonią. Japonia nie tylko oparła się kolonizacji, ale po wymuszonym otwarciu na świat w 1854 r. przeprowadziła błyskawiczną modernizację i sama stała się mocarstwem kolonialnym.
🌟 Warto wiedzieć! Japonia to jedyny kraj azjatycki, który nie tylko oparł się europejskiemu kolonializmowi, ale sam stał się państwem kolonialnym - jest to ważny wyjątek pokazujący, że szybka modernizacja mogła być skuteczną odpowiedzią na zagrożenie ze strony Zachodu.