Rewolucja angielska (1642-1660) była konfliktem wywołanym sporem między królem Karolem I Stuartem a parlamentem. Główną przyczyną był konflikt dotyczący zakresu władzy królewskiej - Karol I dążył do wprowadzenia władzy absolutnej, co spotkało się z oporem parlamentu reprezentującego interesy gentry (szlachty angielskiej). Szlachta ta zajmowała się głównie hodowlą owiec i nie akceptowała ograniczania swoich wpływów politycznych.

Proces ten rozpoczął się od porażki wojsk królewskich w bitwie pod Naseby w 1645 roku. Następnie, po całkowitej klęsce króla, Karol I został osądzony i ścięty w 1649 roku, co doprowadziło do tymczasowego zniesienia monarchii. Władzę przejął Oliver Cromwell jako Lord Protektor, który sprawował faktyczną dyktaturę wojskową. Dopiero w 1660 roku przywrócono monarchię, gdy na tron wstąpił Karol II Stuart.

Wojna 30-letnia wybuchła głównie z powodu napięć religijnych między państwami protestanckimi (Francja, Dania, Szwecja i Czechy) a katolickimi (kraje niemieckie). Bezpośrednim wydarzeniem, które zapoczątkowało konflikt, była defenestracja praska - wyrzucenie przedstawicieli Habsburgów przez okno. Dodatkowo, państwa europejskie dążyły do osłabienia potęgi dynastii Habsburgów w Europie, co było istotnym czynnikiem politycznym prowadzącym do tej długotrwałej wojny.

Ludwik XIV, znany jako "Król Słońce", wprowadził we Francji pełny absolutyzm, centralizując władzę w swoich rękach. Jego rządy (1643-1713) charakteryzowały się rozbudową prestiżowej siedziby w Wersalu oraz wprowadzeniem merkantylizmu jako głównej doktryny ekonomicznej, która zakładała przewagę eksportu nad importem. Ludwik XIV prowadził także mocarstwową politykę zagraniczną i rozprawił się z hugenotami, wygnając ich z kraju w 1685 roku, co miało istotny wpływ na demografię i gospodarkę Francji.