Początek kongresu wiedeńskiego

Napoleon przegrał wszystko w bitwie pod Lipskiem w 1813 roku, a jego armie zostały pokonane przez koalicję europejskich państw. Cesarz Francuzów musiał abdykować (czyli zrzec się władzy) i został wysłany na małą wysepkę Elbę.

We wrześniu 1814 roku zwycięskie państwa spotkały się w Wiedniu, żeby podzielić się władzą i przywrócić stary porządek sprzed rewolucji francuskiej. Ale Napoleon nie poddał się tak łatwo! W marcu 1815 roku uciekł z Elby i wrócił do Francji, gdzie ludzie byli niezadowoleni z nowego króla.

"Sto dni Napoleona" skończyły się katastrofą pod Waterloo 18 czerwca 1815 roku. Tym razem trafił na wysepkę Świętej Heleny na środku Atlantyku - znacznie dalej od Francji.

💡 Pamiętaj: Abdykacja to eleganckie słowo na "rezygnację z tronu" - używano go zamiast mówić wprost, że władcę zmuszono do odejścia.

Nowy porządek europejski

Kongres wiedeński wprowadził trzy podstawowe zasady, które miały rządzić Europą przez następne dziesięciolecia. Każda z nich miała konkretny cel i łacińską nazwę.

Restauracja (od łacińskiego "restaurare" - odbudować) oznaczała powrót starych dynastii królewskich do władzy. Wszyscy władcy, których Napoleon pokonał, mieli wrócić na swoje trony, a granice państw miały być przywrócone do stanu sprzed wojen napoleońskich.

Legitymizm (od "legitimus" - prawowity) głosił, że władza monarchów jest święta i nienaruszalna. Nikt nie może się buntować przeciwko królom, bo ich prawo do rządzenia pochodzi od Boga.

Równowaga europejska była najważniejsza - żadne państwo nie mogło już dominować nad pozostałymi tak jak Francja za Napoleona. Europa miała być podzielona między kilka równych sobie mocarstw.

💡 Ciekawostka: Te trzy zasady brzmiały pięknie w teorii, ale w praktyce prowadziły do rewolucji i powstań w całej Europie w XIX wieku!