Podboje Rzymu - Italia
Rzymianie dążyli do rozszerzania swojego terytorium z kilku ważnych powodów. Chcieli zdobyć żyzne ziemie uprawne, zwiększyć znaczenie swojego miasta oraz zgromadzić bogactwa. Dla polityków podboje oznaczały prestiż i możliwość triumfu - uroczystego wjazdu do Rzymu na czele wojsk.
Siła Rzymu opierała się na świetnie zorganizowanej armii. Żołnierze sami zaopatrywali się w uzbrojenie, a podczas bitwy ustawiali się w charakterystyczny szyk manipułów - formację bojową przypominającą szachownicę, która dawała elastyczność taktyczną. Wojsko rzymskie słynęło z żelaznej dyscypliny i budowy warownych obozów.
Podbój Italii trwał kilka wieków. Rozpoczął się od zajęcia sąsiedniego miasta Weje (396 p.n.e.), chociaż proces ten został chwilowo zatrzymany przez najazd Galów w 390 p.n.e. Największym wyzwaniem okazali się waleczni Samnici - górskie plemiona ze środkowej Italii. Po ich podporządkowaniu oraz pokonaniu Galów i Etrusków, Rzym zwrócił się przeciwko miastu Tarent, które wsparł król Epiru Pyrrus. Do 264 p.n.e. cała Italia znalazła się pod kontrolą Rzymu.
Warto wiedzieć! Rzymianie mądrze zarządzali podbitymi terenami, dzieląc je na różne kategorie: przymierza z częściową niezależnością, kolonie z obywatelstwem rzymskim, municypia z ograniczonymi prawami oraz prowincje zarządzane przez namiestników.
