Ziemie polskie w czasie Wiosny Ludów
Sytuacja Polaków przed wybuchem Wiosny Ludów była trudna. Uczestnicy powstania z 1846 roku otrzymali surowe wyroki - śmierć lub zesłanie na Syberię. Wśród skazanych znaleźli się Ludwik Mierosławski i Florian Ceynowa. Równocześnie postępowała germanizacja i likwidacja Rzeczypospolitej Krakowskiej.
Wieści o rewolucji w Berlinie doprowadziły do utworzenia w Poznaniu Komitetu Narodowego, który reprezentował różne stany społeczne i domagał się autonomii dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Pruski król ogłosił amnestię (m.in. dla Mierosławskiego) próbując zyskać przychylność antyrosyjskich Polaków. 11 kwietnia 1848 roku podpisano ugodę w Jarosławcu, przyznającą częściową autonomię i odrębne wojsko, jednak Prusy szybko złamały jej warunki.
⚠️ Warto zapamiętać! 29 kwietnia 1848 roku wybuchło Powstanie Wielkopolskie, będące odpowiedzią na łamanie postanowień ugody przez Prusy. Mimo początkowych sukcesów pod dowództwem Mierosławskiego, 9 maja podpisano kapitulację w Bardzie.
W Galicji Wiosna Ludów rozpoczęła się od demonstracji w Krakowie i Lwowie (17-19 marca), które doprowadziły do uwolnienia więźniów politycznych. Powstały organizacje takie jak Komitet Narodowy i Gwardia Narodowa, które miały reprezentować polskie interesy.




