Historia Polityki Zagranicznej II Rzeczpospolitej

Trudne sąsiedztwo - Polska na arenie międzynarodowej

Lata 20. XX wieku stawiały Polskę w skomplikowanej sytuacji międzynarodowej. Mimo podpisanych traktatów pokojowych, zarówno Niemcy jak i ZSRR dążyły do ograniczenia naszej suwerenności. Szczególnie niebezpieczny okazał się niemiecko-sowiecki traktat z Rapallo (1922), który umożliwił współpracę militarną tych państw.

Polska borykała się również z konfliktami granicznymi z Czechosłowacją (spór o Śląsk Cieszyński) i Litwą (spór o Wilno). Aby wzmocnić swoją pozycję, zawarliśmy sojusze z Łotwą, Rumunią i Węgrami oraz podpisaliśmy kluczowe umowy sojusznicze z Rumunią i Francją (1921), mające chronić nas przed agresją.

Warto zapamiętać! Pomimo wysiłków dyplomatycznych, Polska była często pomijana przy ważnych decyzjach międzynarodowych. Przykładem jest traktat z Locarno (1925), który gwarantował nienaruszalność zachodnich granic Niemiec, ale nie obejmował Polski.

Polityka międzynarodowa w okresie sanacji

Po zamachu majowym Józef Piłsudski ponownie zyskał wpływ na polską politykę zagraniczną. Powrócił do swojej koncepcji "Międzymorza" - sojuszu państw Europy Środkowej, który miał stanowić przeciwwagę dla ZSRR. Realizacja tego planu okazała się jednak trudna ze względu na liczne konflikty między państwami regionu.

Polska aktywnie wspierała także działalność antykomunistyczną na Wschodzie (tzw. polityka prometejska), jednak nie udało nam się zrealizować ambicji stania się liderem regionu.

Niemieckie żądania wobec Polski

Pod koniec lat 30. Niemcy zaczęły formułować coraz bardziej konkretne żądania wobec Polski. Hitler domagał się zgody na włączenie Wolnego Miasta Gdańska do Rzeszy oraz zbudowania eksterytorialnej autostrady i linii kolejowej przez Pomorze. W zamian oferowano Polsce dostęp do portu w Gdańsku i inne ustępstwa.

Minister spraw zagranicznych Józef Beck początkowo zlekceważył te propozycje. Jednak po bezpośredniej rozmowie z Hitlerem w styczniu 1939 r. zrozumiał, że są to oficjalne żądania III Rzeszy. Polska zdecydowała się stanowczo odrzucić niemieckie warunki i w razie potrzeby bronić swojej suwerenności.

Kluczowa postać: Józef Beck $1894-1944$ jako minister spraw zagranicznych $1932-1939$ starał się prowadzić politykę równych odległości między ZSRR a Niemcami. Dążył do sojuszy obronnych z Francją i Wielką Brytanią, jednak jego wysiłki nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

Zagrożenie w Gdańsku

Sytuacja w Wolnym Mieście Gdańsku stawała się coraz bardziej napięta. W latach 30. naziści systematycznie zdobywali władzę - w 1933 r. NSDAP uzyskała prawie 53% głosów w wyborach do senatu. Do 1937 r. zdelegalizowali inne partie polityczne i otwarcie domagali się przyłączenia Gdańska do Niemiec.

W latach 1938-1939 naziści wprowadzili terror w mieście. Bojówki SA i SS prześladowały ludność polską i żydowską, tworząc atmosferę zastraszenia i nienawiści.

Sojusze obronne z mocarstwami zachodnimi

Po aneksji Czech i Kraju Sudetów przez Niemcy w marcu 1939 r., Wielka Brytania i Francja zmieniły swoją politykę appeasementu. 31 marca 1939 r. premier Wielkiej Brytanii Neville Chamberlain zagwarantował Polsce pomoc w przypadku niemieckiej agresji, a Francja zajęła identyczne stanowisko.

W kwietniu 1939 r. Józef Beck złożył ważną wizytę w Londynie, która zaowocowała podpisaniem wspólnego komunikatu gwarantującego wzajemną pomoc w razie niemieckiego ataku. Hitler, świadomy możliwości wojny na dwa fronty, zaczął jednak przygotowywać plan inwazji na Polskę.

Pod koniec kwietnia 1939 r. III Rzesza jednostronnie wypowiedziała Polsce deklarację o niestosowaniu przemocy, oskarżając równocześnie Polskę, Wielką Brytanię i Francję o próby "osaczenia Niemiec".

Ciekawostka: Polskie społeczeństwo aktywnie wspierało obronę kraju przed niemieckim zagrożeniem. Zbiórki publiczne pozwoliły sfinansować m.in. budowę okrętu podwodnego ORP "Orzeł"!

Niebezpieczne zbliżenie wrogów Polski

Największe zagrożenie dla Polski nadeszło nieoczekiwanie. W 1939 r. doszło do politycznego zbliżenia między III Rzeszą a ZSRR, które 23 sierpnia 1939 r. podpisały pakt o nieagresji, znany jako pakt Ribbentrop-Mołotow.

Traktat zawierał tajny protokół, który zakładał podział Polski między oba państwa wzdłuż linii rzek Narew-Wisła-San. Ustalał również strefy wpływów w państwach bałtyckich, Finlandii i Rumunii. Informacja o tajnym protokole dotarła do zachodnich mocarstw, ale nie przekazano jej Polsce.

Ostatnie dni przed wybuchem wojny

W odpowiedzi na zagrożenie ze strony Niemiec i ZSRR, 25 sierpnia 1939 r. Polska podpisała formalny sojusz z Wielką Brytanią. To posunięcie dyplomatyczne opóźniło wybuch wojny, ale nie mogło już jej zapobiec.

Polska armia, mimo starań o modernizację rozpoczętych w 1936 r., nadal nie dysponowała wystarczającą ilością nowoczesnego sprzętu. Brakowało broni pancernej, lotnictwa oraz odpowiednich umocnień na granicach z Niemcami i ZSRR. Przewaga liczebna wrogich armii stawiała Polskę w bardzo trudnej sytuacji strategicznej.

Pamiętaj! Pakt Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 r. był przełomowym momentem, który umożliwił Niemcom rozpoczęcie II wojny światowej. Tajny protokół zakładał rozbiór Polski, ale ta informacja nie dotarła do polskich władz.

Pomimo wszystkich wysiłków dyplomatycznych, 1 września 1939 r. Niemcy zaatakowały Polskę, rozpoczynając II wojnę światową. Polska stanęła do nierównej walki, licząc na pomoc sojuszników, którzy jednak nie podjęli skutecznych działań militarnych przeciwko agresji Hitlera.