Powstanie kościuszkowskie (zwane też insurekcją kościuszkowską) to zbrojne wystąpienie przeciwko Rosji, które wybuchło w marcu 1794 roku. Powstanie kościuszkowskie w skrócie to walka o niepodległość Rzeczypospolitej, na której czele stanął Tadeusz Kościuszko, który zaprzysiągł akt powstania na rynku w Krakowie. Jest to jedno z najważniejszych wydarzeń w historii Polski tuż przed utratą niepodległości.

Powstanie rozpoczęło się od przysięgi Kościuszki na rynku w Krakowie, a jednym z pierwszych sukcesów była bitwa pod Racławicami, gdzie walczyli słynni kosynierzy (chłopi uzbrojeni w kosy). Przebieg powstania kościuszkowskiego obejmował również walki w Warszawie pod przywództwem Jana Kilińskiego. Niestety, klęska w bitwie pod Maciejowicami, gdzie Kościuszko dostał się do niewoli, oraz późniejsze działania wojsk rosyjskich pod dowództwem generała Suworowa, doprowadziły do upadku powstania.

Tadeusz Kościuszko to wybitny polski wojskowy i inżynier, który został naczelnikiem powstania w 1794 roku. Tadeusz Kościuszko najważniejsze informacje to jego doświadczenie wojskowe zdobyte podczas walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych oraz próba zaangażowania wszystkich warstw społecznych w walkę o niepodległość Polski. Wydał między innymi Uniwersał połaniecki, który miał zachęcić chłopów do walki, co pokazuje jego postępowe poglądy społeczne na ówczesne czasy.

Porażka powstania miała tragiczne konsekwencje dla naszego kraju. Skutki powstania kościuszkowskiego to przede wszystkim trzeci rozbiór Polski w 1795 roku, dokonany przez Prusy, Austrię i Rosję, który oznaczał całkowity upadek państwowości polskiej na ponad 120 lat. Warszawa znalazła się pod panowaniem pruskim, a król Stanisław August Poniatowski podpisał akt abdykacji w Grodnie, co formalnie zakończyło istnienie niepodległej Rzeczypospolitej.