Rosja w XVIII w. - początki mocarstwa
XVIII wiek to czas, kiedy Rosja stała się jednym z najważniejszych krajów Europy. Wszystko zaczęło się od wprowadzenia absolutyzmu, czyli systemu, w którym władca ma nieograniczoną władzę nad całym państwem.
Absolutyzm oświecony miał charakterystyczne cechy, które można łatwo zapamiętać. Władcy tego okresu skupiali się na rozwoju armii, oświaty i gospodarki. Jednocześnie starali się ograniczyć wpływy Kościoła i wzmocnić swoją pozycję.
Piotr Wielki był prawdziwym rewolucjonistą na tronie. Przeniósł stolicę do nowego miasta - Petersburga, które miało pokazać nowoczesne oblicze Rosji. Jego reformy wojskowe wprowadziły regularne pobory i długoletnią służbę wojskową, tworząc silną flotę.
Reformy gospodarcze Piotra podzieliły kraj na gubernie i wprowadziły system, w którym każdy szlachcic musiał wybrać karierę - urzędniczą, wojskową lub dworską. Powstały też nowoczesne ministerstwa zwane kolegiami oraz Senat Rządzący.
Ciekawostka: Piotr Wielki wprowadził nawet podatek... od brody! Mężczyźni, którzy chcieli ją nosić, musieli za to płacić.
Wojna Północna była kluczowym momentem dla Rosji. Po zwycięstwie nad Szwecją kraj zyskał dostęp do Bałtyku i tereny obecnej Estonii oraz Łotwy. To definitywnie utwierdziło pozycję Rosji jako mocarstwa.
Katarzyna II kontynuowała dzieło Piotra, umacniając absolutyzm i zyskując poparcie szlachty. Za jej rządów Rosję nazywano "trzecim Rzymem", a chłopstwo zostało całkowicie podporządkowane państwu.