Położenie i początki Egiptu
Rzeka Nil była sercem starożytnego Egiptu - jej regularne wylewy zapewniały żyzną ziemię do upraw. Pustynie wokół kraju działały jak naturalny mur obronny, chroniąc przed wrogami.
Egipt składał się z dwóch głównych części: Egiptu Dolnego przy delcie Nilu i Egiptu Górnego - wąskiego pasa ziemi uprawnych wzdłuż rzeki. Na południu leżała Nubia, którą Egipcjanie wielokrotnie podbijali, a Półwysep Synaj był ważnym szlakiem handlowym.
Pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. Menes zjednoczył oba Egipty, stając się pierwszym faraonem. Tak rozpoczęło się Stare Państwo ze stolicą w Memfis. Najważniejszymi władcami byli Dżoser (III dynastia) i faraonowie IV dynastii, którzy zbudowali słynne piramidy i doprowadzili kraj do rozkwitu dzięki łupom wojennym.
Pamiętaj: V dynastia to okres osłabienia władzy centralnej, gdy regionalni zarządcy uniezależnili się od faraona.
































