W dolinie Nilu i początki państwa
Cywilizacja egipska narodziła się w dolinie Nilu, gdzie regularne wylewy rzeki tworzyły żyzne tereny idealne do uprawy. Pustynie otaczające dolinę dawały mieszkańcom naturalne bezpieczeństwo. Egipt dzielił się na dwie główne krainy: Egipt Dolny (delta Nilu) i Egipt Górny (tereny na południe od delty aż do pierwszej katarakty).
Historia starożytnego Egiptu obejmuje trzy główne okresy: Stare Państwo, Średnie Państwo i Nowe Państwo. W Starym Państwie doszło do zjednoczenia Dolnego i Górnego Egiptu, a stolicą zostało Memfis. Najważniejszym władcą tego okresu był Dżoser. Średnie Państwo przyniosło ponowne zjednoczenie i ekspansję terytorialną, a podczas Nowego Państwa pod rządami takich faraonów jak Totmes I i Ramzes II Egipt osiągnął szczyt swojej potęgi.
Na czele państwa stał faraon - władca absolutny, najwyższy kapłan i syn boga Re. Pod nim w hierarchii znajdowali się wezyrowie, a kraj podzielony był na jednostki administracyjne zwane nomami, którymi zarządzali nomarchowie.
Ciekawostka: Egipcjanie zawarli pierwszy znany w historii traktat pokojowy z Hetytami podczas panowania Ramzesa II!
Egipcjanie wierzyli w wielu bogów (politeizm), często przedstawianych pod postaciami zwierząt. Najważniejszym bóstwem był Re - bóg słońca. Kluczową rolę w wierzeniach odgrywał też mit o Ozyrysie, który został zabity przez swojego brata Seta, a następnie wskrzeszony przez siostrę i żonę Izydę, stając się władcą świata zmarłych.
