Królestwo Polskie i ziemie zaborcze
Królestwo Polskie (zwane też Królestwem Kongresowym) powstało w 1815 roku jako monarchia konstytucyjna połączona z Rosją unią personalną. Władzę sprawował car Aleksander I, a konstytucja gwarantowała równość wobec prawa, wolność osobistą i religijną.
Gospodarka Królestwa rozwijała się dzięki Franciszkowi Ksaweremu Druckiemu-Lubeckiemu, który jako minister skarbu założył Bank Polski i zniósł cła z Rosją. Powstały trzy główne ośrodki przemysłowe: Łódzkie (włókiennictwo), Zagłębie Dąbrowskie i Zagłębie Staropolskie.
Inne ziemie polskie miały różny status. Wielkie Księstwo Poznańskie miało ograniczoną autonomię i dobrze rozwinięte rolnictwo. Rzeczpospolita Krakowska znajdowała się pod kontrolą trzech zaborców. W Galicji dominowało rolnictwo, a w 1848 roku zniesiono pańszczyznę i rozpoczęto proces uwłaszczenia chłopów.
Warto wiedzieć! Uwłaszczenie chłopów to proces nabywania przez nich na własność ziemi, którą uprawiali - był to ważny krok w kierunku zniesienia podziałów stanowych.






