Główni bohaterowie - Dr Rieux i dziennikarz Rambert

Dr Bernard Rieux to 35-letni lekarz i narrator całej historii. Jest synem robotnika, więc pochodzi z prostej rodziny. Jego żona przebywa w sanatorium, a on tęskni za nią przez całą epidemię.

Rieux jako pierwszy zauważa nadchodzące niebezpieczeństwo i ostrzega władze miasta. Ma kwadratową twarz, ciemne oczy pełne mądrości i mocną budowę ciała. Ubiera się elegancko, ale bez przesady.

Ważne! Rieux reprezentuje postawę walki ze złem - nie poddaje się, choć wie, że może przegrać.

Najbardziej boli go śmierć niewinnych dzieci. Wtedy krzyczy: "Nigdy nie będę kochał tego świata, gdzie dzieci są torturowane". Nie wierzy w Boga, bo uważa, że to pozwala mu lepiej walczyć ze śmiercią.

Raymond Rambert to dziennikarz z Paryża, który przyjechał zbadać warunki życia Arabów. Epidemia zaskoczyła go w mieście i oddzieliła od ukochanej kobiety. Na początku robi wszystko, żeby się wydostać - chodzi po urzędach, szuka przemytników.

Ale gdy w końcu ma szansę na ucieczkę, zostaje! Mówi: "Ta sprawa dotyczy nas wszystkich". Rozumie, że dżuma zmieniła go jako człowieka i że nie może zostać obojętny na cierpienie innych.

Tarrou i ksiądz Paneloux - przemiana charakterów

Jean Tarrou to tajemniczy przyjezdny, który mieszka w hotelu. Jest synem zastępcy prokuratora i ma wstręt do wyroków śmierci. Pomaga Rieuxowi organizować ekipy sanitarne i transportować chorych.

Tarrou dzieli ludzi na trzy kategorie: zarażonych, ofiary i lekarzy. Mówi, że każdy musi "zrobić wszystko, żeby nie być zadżumionym". Jego życiowym celem jest zostać "świętym bez Boga".

Pamiętaj! Tarrou umiera pod koniec epidemii, ale osiąga spokój, o którym marzył.

Ojciec Paneloux to "uczony jezuita" i świetny kaznodzieja. Na początku jest bezwzględny - twierdzi, że epidemia to kara za grzechy ludzi. Podczas pierwszego kazania mówi surowo: "Bracia moi, zasłużyliście na to nieszczęście".

Ale śmierć małego dziecka całkowicie go zmienia! W drugim kazaniu jest już łagodniejszy, nie używa słowa "wy", tylko "my". Przestaje straszyć karą, a zaczyna głosić, że trzeba "próbować czynić dobrze". Gdy sam zachoruje, nie pozwala wezwać lekarza i umiera z krzyżem w rękach.

Joseph Grand - bohater codzienności

Joseph Grand to 50-letni urzędnik merostwa - zwykły, przeciętny człowiek o chudej budowie i długim nosie. Żona opuściła go lata temu, ale on wciąż ją kocha i obwinia siebie za rozpad związku.

Grand ma jedną wielką pasję - pisze książkę, ale utknął na pierwszym zdaniu! Ma problem z wyrażaniem swoich myśli i ciągle poprawia ten sam fragment.

To właśnie Grand ratuje życie Cottardowi, który chciał się powiesić. Zrobił to z naturalnego odruchu serca, choć prawie nie znał sąsiada. Gdy Tarrou organizuje ekipy sanitarne, Grand bez wahania się zgłasza.

Kluczowe! Grand to symbol zwykłego człowieka, który w trudnych chwilach potrafi okazać niezwykłe człowieczeństwo.

Mimo prostoty i codziennych problemów Grand pokazuje, że prawdziwy heroizm tkwi w małych gestach dobroci. Jego historia dowodzi, że każdy może stać się bohaterem, gdy okoliczności tego wymagają.